tag:blogger.com,1999:blog-36041219878664705742011-07-07T22:54:18.377-07:00සුනිල් ගෝවින්නගේ ලියූ මතක මාවත (2009) කාව්‍ය සංග‍්‍රහයේ කවි <br> The poems of Matahaka Mawatha (The passage of memory) by Sunil Govinnage (2009)Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.comBlogger671100tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-36738431911638214462010-09-17T02:23:00.000-07:002010-09-17T02:24:09.426-07:00කූඹියකු සුළු දියෙන් කවිය මඩ කරන්නට <br />විරිය ගන්නා බවක් කීය මට ගොළු මුහුද<br />සුවඳ රැල්ලක් සමඟ<br /><br />සයුරු තෙර විහඟකු ය නොදන්නෙමි<br />සුළු දියෙන් කූඹියකු කරන වැඩ<br />මෙතෙර සිටිනා සඳේ<br /><br />නැත කූඹි හඬ ඇසෙන<br />මල් වැරුණු උදෑසන මුල් කවිය<br />ඉකි බිඳී මතක දිවයිනක් මැද<br /><br />මහළු කවියකු වුව ද<br />බාල කවියකු වුව ද<br />සුළු දියෙන් කවිය වියමන් වේ ද?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-3673843191163821446?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-68064930142762678162010-09-13T19:23:00.000-07:002010-09-13T19:24:50.188-07:00මා අත රැඳි සිහින් කවි ද යන විට සුළඟට බිය වී <br />මගේ මනස කෙමෙන් දැවෙයි මතක දවා පැරණි සිතක <br /><br />මගේ නිවස අඬයි බිය ව ඉකි බිඳමින් පැමිණිළි කොට<br />මනස මගේ දිව යන විට සොයා මතක පැරණි ලොවක <br /><br />මා ද බිය ව අඳුර සමග ඉකි බිඳමින් අඬනා විට<br />අරගෙන යයි පැරණි මතක මගේ මතක දිවයින වෙත<br /><br />අපේ මතක ඉතිරි වෙතියි කියා ලබන සැනසුම කිම?<br />එක් දිනයක මතක මඟ ද ඉගිලෙනු ඇත කාලය මෙන!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-6806493014276267816?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-46578431563231594882010-09-10T22:40:00.000-07:002010-09-10T22:42:27.129-07:00මතක මාවත කාව්‍ය සංග‍්‍රහයට 2009 පළ වූ කාව්‍ය සංග‍්‍රහ අතර හොඳ ම නිර්මාණය ලෙස ගොඩගේ සාහිත්‍ය සම්මාන උළෙලට තෝරා ගෙන තිබූ හේතුව නිසා, කවියකු සහ පැරණි මිතුරකු ඇතුළු කිහිප දෙනෙකු, <strong><em>කැඩුණු සිංහල සහ සිංග්ලිෂ්වලිවන් ලියූ</em></strong> කැලෑ පත්තර බඳු විචාර කියවා බලා මා ලැබූ අස්වාදය අනාගත කවි පොතකට ඇතුළත් කිරීමට තීරණය කර ගතිමි.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-4657843156323159488?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-81881768480115264672010-05-13T03:35:00.001-07:002010-05-13T03:53:28.695-07:00<strong>මතක මාවත - ඩබ්ලියු. ඒ. අබේසිංහ මහතා ලියූ පෙරවදන - 6 </strong><br /><br />විවිධ තේමාවන් යටතේ ලියවුණු කවි කිහිපයක් මගේ මූලික විමර්ශනයෙන් බැහැර කළ පසුව ද, ඉතිරි වන බහුතර පද්‍ය සංඛ්‍යාව අපට හෙළි කරන අපූරු දෙයක් ඇත. ඒ නම්,මේ කවියා 'දෙරටක නොරැටියකු' වී සිටින බව ය. මේ කවි තළු මා දකින අපූර්වය එබැව්, නොවළහා කියනු කැමැත්තෙමි. කවියා තමාගේ දැනමුත්තා (mentor) යැයි නොකියා කියන විමල් දිසානායකගේ ‘නාගල කන්ද’ කාව්‍යයෙන් අපූරු පැදි කඩක් 'මතක පිළිරැව්'හි නව ලෝකය යන කොටස අරඹමින් උපුටා දක්වයි:<br /><br />”රට හැරදා ගියේ ඇයි ද<br />අසත් කෙනෙක් විමතියකින්<br />රට හැරදා මම නොගියෙමි<br />ගියෙමිය මම රටත් සමග”<br /><br />සැබැවින් ම සුනිල් ගෝවින්නගේ පර්ත් නුවර ගොස් සිටින්නේද, රටත් රැගෙන ය. ඒ බැව් මෙම කාව්‍ය සංගහ‍්‍ර තුනෙහි ම එන නිර්මාණ තුළින් දැකගත හැකි ය.ඔහු ලංකාවට යළි එන විට, බටහිර ඔස්ටේ‍්‍රලියාවෙන්ද බිඳක් රැගෙන එයි. එනබැවින් ද ඉතා පළ ය. එහෙත් අවුරුදු විසි දෙකක විදේශ වාසයෙන්පසුව ද, ඔහු දෙරටටම "නොරැටියෙ’. <br /><br />මෙම තත්ත්වය කිසියම් කවියකුගේ ජීවන පවත පිළිබඳ ඛේදවාචකයක් හෝ ශෝකාලාපයක් විය හැකි ය. ඒ නමුදු, ඒ නම්, සුනිල්ගේ කවි කෙරෙහි මා බැඳී ගියේ ඒනිසාවෙනැයි නැවත ද කියමි. සීමිත අත්දැකීම් හේතුවෙන් හෝ වෙනත් හේතුවකින් හෝ<br />කොදෙව් චින්තනයක කොටු වන, ඒ චින්තනය වුව, දුඹුල් වූ විට - දුගී වූ විට - ප‍්‍රහේලිකා කවි ලියන, බොහෝ විට ගම්වැසිවදනරුත් ම කියන,පසුබිමක්මත මේ නම් සැබැවින් ම අරුමයකැයි මට සිතෙයි.<br /><br />අපගේ බොහෝ කවිවල ගමත් නගරයත් අතර ගැටුම කොතෙකුත් කියා ඇත. අව්‍යාජව මෙන් ම ව්‍යාජව ද කියා ඇත. එතෙකුදු වුවත්, රටත් නොරටත් (ලෝකයත්) අතර ගැටුම කියන්නට, අපගේ කවීන්ට ඒ තරමට අවසථ් ාව ලැබුණා නොවේ. මේ බැල්මෙන් ලොව<br />බලන්නට වෑයම් කළ කවියා, මහගමසේකර ය. ඔහු ලෝකය තුළ රට තබා බලන හැටි, 'හඳ සහ නිව්යෝර්ක් නුවර' යන රචනයෙන්ද, විශ්වය තුළ පෘථිවිය තබා බලන හැටි ‘චන්ද්‍රග‍්‍රහණය’ යන රචනයෙන් ද කියා පෑවේ ය.‘හඳ සහ නිව්යෝර්ක් නුවර’ රචනයෙහි මුල් අඩ මෙසේ ය:<br /><br /><em>කළු ගැහී තරගයට ඉහළ ගිය<br />සිමෙන්ති බිත්ති මිසක<br />ඇසට නිලට<br />අහසක් ගහක් කොළක්<br />අවටක් නැත,<br />නිව්යෝර්ක්නම් පුරවර<br />සියක් මහල් එක්ටැම්ගෙය මුදුනේ<br />දොරජනෙල් වසා සිර කළ කාමරයක<br />ඇඳක් - පුටුවක් - මේසයක්<br />-මම,<br />මම පොළොවේ අනිත් පැත්තෙ<br />සෙනෙහැති දෙමාපියන්<br />නෑ මිතුරන් අඹු දරුවන්<br />මට සිහි වෙයි.</em><br /><br />මළ පාළුව පලවන්නට කවියා කියන කවිය, ආපසු ඇවිත් ඔහුගේ කන තුළට රිංගාගනීවී ප‍්‍රපාතයට එබී බලන විට, කුරා කුහුඹු මිනිස් යන්ත‍්‍රය, කවියා දන්නා හඳුනන අය සිටින්නේ මහ පොළොවේ අනිත් පැත්තේ ය. කවියා මහා දුකින් ඉහළ බලයි. ඔහු දකින්නේ කුමක් ද? <br /><br /><em>දිලිහි දිලිහි ආකාසේ රන් පිගාන සේ<br />හඳ,<br />මා දන්නා අඳුනන<br />අපේ ගමේ වෙල් එළියට පායන හඳ<br />පෝය දාට බෝ මළුවට පායන හඳ,</em>(බෝඩිම - මහගමසේකර - 1970 දෙසැම්බර් 47-48 පිටු)<br /><br />මහගමසේකරගේ ‘චන්ද්‍රග‍්‍රහණය’ රචනයට විෂයය වන්නේ මිනිසාගේ සඳ තරණයයි. මෙම දීර්ඝ රචනයේ අග භාගයේ දී සඳ මත සිට බලන විට මහ පොලවේ උදාව කවියා දකින්නේ මේ ආකාරයෙනි:<br /><br /><em>සුවහස් රස් විහිදුවමින් දිලිහි දිලිහි<br />ඒ මොහොතෙහි<br />සඳ කතරින් උදා විය<br />නව සුරපුර<br />මහා පොළොව<br />පෙර කිසි විට නුදුටු අමුතු අසිරියකි<br />නෙත් අයා බලා සිටියේය ඔහු<br />ගල් ගැසී විස්මයෙන්<br />මත්ව එහි මහිමයෙන්.<br />පොළොව හා එහි වෙසෙන<br />මිනිස් සත්වග කෙරෙහි<br />අචල විශ්වාසයෙන්<br />අපිරිමිත අසීමිත භක්තියෙන්<br />ඔහුගෙ සිත ගත නහර<br />පිරී ඉතිරී ගියේය<br />තෙමා රළු සඳ කතර<br />ගලා ආයේය නෙතින් තුටු කඳුළු<br />පින්බර රන් පසැති පොළොව<br />ගං ඇළ දොළ නිලන පොළොව<br />සව් සැපතින් පිරුණ පොළොව<br />මිනිසා වැනි උතුම් පුතකු ලැබූ පොළොව<br />සැකයක් නැතිය<br />සුරපුරමය,<br />ඔහුට සිතිණ,</em><br /><br />(බෝඩිම - මහගමසේකර - 1970 දෙසැම්බර් 84-85 පිට)<br /><br />මිනිස් වගට අයිති මහ පොළොවට සඳ උදාව සේ ම, ඇතැම් විට වෙනත් සත්වගකට අයිති සඳට පොළොව උදා වෙයි. සැබෑ කවියකුගේ<br />දේශ පේ‍්‍රමය යනු, මානව පේ‍්‍රමයේම ඇබිත්තකි. ඒ මානව පේ‍්‍රමය යනු, විශ්ව පේ‍්‍රමයේ ඇබිත්තකි. ‘චන්ද්‍රග‍්‍රහණය’ ලියන අවධියේ මහගමසේකර සිටියේ එකී චින්තන තලයේ ය.<br /><br />ඒ අනුසරින් බලන විට, එමගෙහි ඊළග පියවර තබන කවියා සුනිල් ගෝවින්නගේ නොවේදැයි මට සිතෙයි.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-8188176848011526467?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-69538459613396066092010-05-03T01:22:00.000-07:002010-05-03T01:34:59.019-07:00"සුනිල් ගෝවින්නගේ මහතාගේ කාව්‍ය රචනාවල දක්නටලැබෙන තවත් විශේෂ ලක්ෂණයක් නම්, බොහෝ විට සිය අත්දැකීම් හා චින්තන පිටස්තරයකුගේ දෘෂ්ටි කෝණයෙන් ඉදිරිපත් කොට තිබීමයි. ඔහුගේ ඇතැම් පද්‍යවලට පසුබිම වී ඇත්තේ, ඔස්ටේ‍්‍රලියාවයි. ඇතැම් පද්‍යවලට පසුබිම වී ඇත්තේ ලංකාවයි. දේශය කුමක් වුව ද, ඔහු එම අත් දැකුමි නිරීක්ෂණය කරන්නේ පිටස්තරයකු ලෙසිනි. මෙහි ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙන් ඔහු නිරූපණය කරන කාව්‍ය අනුභූතිවලට නව මානයක් එක් වේ."<br /><br />විමල් දිසානායක එසේ දකින්නේ, මා කියන බාහිර වෙනස ය.<br /><br />අභ්‍යන්තරයෙන් වන වෙනස දැකගත හැක්කේ ‘මතක පිළිරැව්’ සහ මෙම කාව්‍ය ත‍්‍රිත්වයේ අන්තිම ඈඳුත්ත වන 'මතක මාවතෙහිය'.<br /><br />ඒ කිමෙක් ද?<br /><br />අර කියන කනස්සල්ලත් පරිතාපයත් තුළින් ම, ඔහු ඒ අභ්‍යන්තර වෙනස ද අප ඉදිරියේ ගෙනහැර පායි.<br /><br />ඒ නම් අනෙකක් නොව, ආත්ම ගවේෂණයයි. සුනිල් ගෝවින්නගේ, බැහැරට වඩා ඇතුළත බලන කවියෙකි; ආත්මය සොයා බලන කවියෙකි. අප බොහෝ කවීන් හට නුහුරු යෙදුමකින් කිව හොත්,'ආත්ම ගවේසි’කවියෙකි කවිය ඇතුළත පිටත දෙකම බැලිය හැකි කැඩපතක් නොවේ ද යන විමතිය මා තුළ දැඩිව හටගත්තේ , ඒ නිසාවෙනි. මුලින් ද කී පරිදි, සුනිල් දැන් ජීවත් වන්නේ බටහිර ඔස්ටේ‍්‍රලියාවේ පර්ත් නුවරය. මව්බිම අතහැර ඔහු එහි පදිංචියට ගියේ 1986 වසරේය, ඒ ගමන "අබිනික්මනකැ" යි කියන කවියා මෙසේද තෙපලයි.<br /><br />සමුගැන්මක් නොවේ මෙදින<br />අකලට යන ගමනක් මිස<br />එන්නෙමි ඔබ වෙත යළි මම<br />පැන විසඳන නුවණ රැගෙන<br /><br />ඒ කවි පෙළට ඔහු ලියන පාදක සටහන මෙබඳුය. <br /><br />"එවකට රාජ්‍ය නොවන ආයතනයක සේවය කළ මගේ කලකිරීමත්, 1986 දී රටින් බැහැරව යාමට බලපෑ හේතුවත් ගැන ඉගියක් අඟවන මේ කවිය 1985 දෙසැම්බර් මස 22 දින ඉරිදා දිවයින පත‍්‍රයේ ‘සමුගැනීම’ යන මාතෘකාව යටතේ පළ වූයේ දිවංගත දයාසේන ගුණසිංහ කවියාගේ අනුග‍්‍රහය නිසා ය."<br /><br />ඒ නම් ‘සමුගැනීමක් නොවේ’ යැයි කියන්නට මෙන්, ඔහු වරින් වර ලංකාවට එයි; ඇවිත් යයි. ඒ එන විට ‘පැන විසඳන නුවණ’ ගෙනාවේ ද යනු වෙනත් කාරණයකි!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-6953845961339606609?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-31565446319947802692010-04-15T02:26:00.000-07:002010-04-16T18:53:19.335-07:00මා නමෝවිත්තියෙන් ම එකරුණ සඳහන් කළේ,සුනිල් ගෝවින්නගේ කවියා මායිම් නොදකින කවියකු බැව් කල්තියා ම සඳහන් කිරිම උචිත යැයි හැගුණු බැවිනි.<br /><br />සුනිල් ගෝවින්නගේ කවියාගේ ‘මතක කාව්‍ය’ ත‍්‍රිත්වයම මා කියවූයේ නොතිත් ආශාවෙනි. මේ කවි,මෙසමයෙහි ලියවෙන බොහෝ සිංහල කවිවලට වඩා වෙනස් ය. ඒ වෙනස,පිටතින් මෙන් ම ඇතුළතින් ද දක්නා ලැබෙන වෙනසකි. ඔහුගේ මුල් ම කෘතිය වන 'මතක දිවයිනට'විමල් දිසානායක ලියන පෙරවදනෙහි මේ අපුරු වැකි කිහිපය දක්නා ලැබෙයි.<br /><br />"සුනිල් ගෝවින්නගේ පළකොට ඇති ‘මතක දිවයින’ නමැති මෙම කාව්‍ය සංග‍්‍රහයෙන් ඔහු පාඨකයා කැඳවාගෙන යන්නේ අපූරු ලෝකයකටය. එම ලෝකය වරෙක පියකරු ය: වරෙක බියකරු ය. බොහෝ විට, කනස්සල්ලෙහි දැවටී ඇත ... කනස්සල්ල ප‍්‍රධාන වශයෙන් කොටස් දෙකකට බෙදා වෙන් කළ හැකියි. එනම්, දුක් වීම සහ පරිතාපයයි.... දුක් වීම තාවකාලික ය. පරිතාපය සදාකාලික ය. සිය රටින් බැහැර ව ගොස් වෙනත් රටක පදිංචි වීමත් සම`ග උද්ගත වන පරිතාපය, සුනිල් ගෝවින්නගේ කිවිඳාගේ බොහෝ පද්‍ය රචනාවලින් ගම්‍යමාන වේ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-3156544631994780269?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-3207831863275475272010-04-08T20:37:00.000-07:002010-04-08T20:44:13.748-07:00තමා ගැන දුක් තැවුල් ගන්නා 'පිටස්තරයා', 2007 වසරේදී 'මතක පිළිරැව්' පළ කරන විට අමුතු මිනිහෙක් වී ද? ‘මතක පිළිරැව්’ හි මුල් ම රචනය 'කවියා'යන සිරසින් ලියවුණේ ය. කවියා තමා ගැන මෙසේ තෙපලයි:<br /><br /><em>ලොව දස අත විසිරී ඇති<br />සුදු කළු වූ මිනිසුන් සැම<br />ලේ නෑයන් වූ මා හට<br />පව් පිය නෑයන් කුමට ද?</em><br /><br />සුදු කළු වූ මිනිසුන් හැම ලේ නෑයන් බවට පත් වූ විට, මව් පිය නෑයන් කුමටදැයි කවියා විමසයි. ඒ රචනය ලියා ඇත්තේ 1976 වසරේ කොළඹදී ය.<br /><br />රුසියානු මහ කවි ඉයුජිනි යෙෆ්ටුෂෙන්කෝගේ වචන කොතරම් නිබොරුදැයි විමසා බැලූව මැනවි. කවියා කුරුල්ලකු සේ දේශ සීමා හෙවත් කඩවත් ඉක්මවා පියාඹන්නේ නොවේ ද? එහෙත් මෙතැන්හදීි මගේ සහි යට නැගෙන්නේ,පැරණි සෝවියට් දේශයේ<br />සිතියම මතින් සදහටම මැකී ගිය ද ගෙස්තානයේ,රසුල් ගම්සාතෝප් නමැතිමහ කවියාගේ 'නිජබිම නමැති රචනයයි. ඒ රචනය අරඹන්නේ මෙසේ ය:<br /><br /><em>ඇවිද නෙක මාවත්හි මෙලොවේ<br />ජීවිතේ අරුමය දුටිමි මම<br />අසති සමහරු නිකම් බොරුවට<br />”ඔබට නෑයන් නැද්ද පිටරට?”</em><br /><br />එකී ප‍්‍රශ්නයට පිළිතුරු දෙන කවියා, ඉස්තාන්බුල් නුවර ඉපදුණු තුර්කි මිනිහා,තමාගේ පියා නොවේදැයි පෙරළා අසයි.කැප්රි පුරවර ගැහැනියක කෙරෙහි තම මවගේ මුහුණුවර දකියි. පැරීසියේ රූබර ළමිස්සියක තමාගේ නැගෙනියකැයි සිතයි. අප‍්‍රිකාවේ උපන් කොල්ලකු තමාගේ සොහොයුරෙකැයි සලකයි. මේ ආදී වශයෙන්,ලොවේ නෙතැන දනන් තමන්ගේ නෑයන් සේ හඳුනාගන්නා කවියා, අන්තිමේ දී මෙසේ කියයි:<br /><br /><em>කොයි තරම් සතුටක් ද දැන් මට<br />මේ ලෙසින් නෑසියන් ඇති සඳ<br />මෙයයි මා දුටු ඇත්ත මමිතුර<br />මායිමක් නැත අපේ ලෝකෙට</em><br /><br />(තුන්වැනි ලෝකයේ කවි සහ වෙනත් කවි - ඩබ්ලියු.ඒ.අබේසිංහ-(1986 අගෝස්තු 1998 අගෝස්තු දෙවැනි මුද්‍රණයේ 107-108 පිටු.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-320783186327547527?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-30259661600413424312010-04-07T19:10:00.000-07:002010-04-07T19:12:47.600-07:00ඔහු ඊට කලින් ද කවි පොතක් ලියා ශ‍්‍රී ලංකාවේ දී ප‍්‍රකාශයට පත්කොට ඇත. ඒ කව, 2006 වසරේදී පළ වූ ‘මතක දිවයින’ යි. එහි එක් රචනයක ඔහු මෙසේ කියයි:<br /><br /><em>රන් කිරි දිවග ගෑ බස නැත දොඩන්නේ<br />උදේ රැය ද පර බසකි ය දොඩන්නේ<br />සිසිල නොමැත අව් රස්නෙට දැවෙන්නේ<br />පිට මිනිසෙකු ලෙසිනි මේ රට මා රැඳෙන්නේ</em>(මතක උරුමය)<br /><br />බටහිර ඔස්ටේ‍්‍රලියාවේ පර්ත් නුවර, ඔහු රැඳෙනුයේ ‘පිට මිනිසකු’ ලෙස ය. අනෙක් රචනයක දී කවියා තමා පිටස්තරයකු බව ම පසක් කරයි. 'පිටස්තරයා' යන රචනයෙහි අවසන් පැදිය,මේ බැලූව මැනවි: <br /><br /><em>එකම රුහිරු වැල්මය ගත දුවන්නේ<br />එහෙත් උන් සුදුය කළු අප තැවෙන්නේ<br />උගත් සියලූ දේ නුහුරින් දකින්නේ<br />කුමන පවට මා මේ රට වෙසෙන්නේ</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-3025966160041342431?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-8772767891456370642010-04-07T07:00:00.000-07:002010-04-07T07:06:25.353-07:00කවිය මලක සුවඳ වැනියැයි, වරක් මම ලියූවෙමි.මා එය යළිත් ප‍්‍රතිරාව කරන්නේ, කවිය හොඳම නිර්වචනය -හොඳම විවරණය - මගේය කියන අනුවණ ආත්මාභිමානී අදහසින් නොවේ.මා කවිය මලක් වැනියැයි කීවේ, මලක සුවඳ උරාගෙන අවසන් කළ නොහැකි සේම, කවියේ ද අරුත උකහාගෙන අවසන් කළ නොහෙන නිසා ය. අන්තිමේදී කවියෙහි අරුත, මලෙහි සුවඳ මෙන් එය තුළ ම රැදී ඉතිරි වෙයි. කවියේ අරුමයත් අසිරියත් එය නොවන්නේද? කෙසේවෙතත්, කවිය ගැන මා දැනුදු ඉතාම හොඳ හැඳින්වීම හැටියට සලකන්නේ, ඉයුජිනි යෙෆ්ටුෂෙන්කෝ ගේ මෙවදන් ය.<br /><br />”කවිය කුරුල්ලකු වැනිය. එය දේශසීමා නොතකයි.”<br /><br />එහෙත් දැන් මට හිතෙන කාරණය නම්, කවිය ගැන දී ඇති නිර්වචන තවමත් මදි බව ය.කවිය කැඩපතක් වැනි යැයි දැන් මට සිතෙයි. එහෙත් එය සාමාන්‍ය කැඩපතක් නොවේ ය. ඒ වූ කලී ඇතුළත පිටත දෙක ම බැලිය හැකි අසිරිමත් කැඩපතකි. ඒ සිතිවිල්ල මා තුළ හටගත්තේ, දැනට ඔස්ටේ‍්‍රලියාවේ පර්ත් නුවර් ජීවත් වන සුනිල් ගෝවින්නගේ කවියාගේ 'මතක පිළිරැව්' කියවන විට ය.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-877276789145637064?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-18359490739313206552010-04-07T06:52:00.000-07:002010-04-07T06:54:12.792-07:00<em><br />”මරණය <br />ඇවිදින් කලින්ම<br />අත වනයි <br />දුර ගමනක් යන්නට <br />සුදු කොඩි වැල්<br />අතරින් <br />පාළු සුසානයට”<br /><br />ඔබ කැටුව එන්නෙමි, සොල්දාදුවා සහ විජිතය කාව්‍ය සංග‍්‍රහය, උදේනි සරත්චන්ද්‍ර</em> <br /><br />මරණය මට <br />දිගු ගමනක් නොවේ සබඳ<br />කෙටි පාරක අග ය නොරට<br />සුදු වැල් කොඩි කොයින් ද මට<br />සුදු තිසරුන් කළු වූ රට<br /><br />දෙවෙන්දරා ගිය විලසට<br />යන්ට නොහැක සුසානයට<br />පණ ඇති කල ගෙවූ කාසි<br />ගෙන යනු ඇත කළු රියකින්<br /><br />කරකතාව නිහඬ තැනකි<br />රේල්ලූවක හඬ ඇරුණම<br />රැහැයියන් ද නැති දවසක<br />සිහින් සුළඟ ගී කියා වි<br /><br />උපත විපත හෝ දක්වන<br />සොහොන් කොතක් නැති වූ කල<br />ඔබේ කවිය ඉකි බිඳමින් ගී ගයාවි<br />රැහැයියන් ද නැති වූ රැය<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-1835949073931320655?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-3376305196182665062010-04-04T21:16:00.000-07:002010-04-04T21:23:40.071-07:00හස ගං කෙළවර මතු වී<br />රැළි රකිනා විට කළුවර <br />මගේ නිවස ඇත වට කොට <br />සිහිතල රැළි නළ ගොළුවුණු<br /><br />ආලින්දයෙ පුටුවක හිඳ <br />අඬනා විට මා කවි පද<br />අරගෙන යයි තුරුණු මතක <br />ගොළු මුහුදෙන් එතර රටට<br /><br />ආදරයේ ඇඟිලි තුඩින් <br />මතක ගමන විමසන සඳ<br />දිවගෙන එයි පැරණි මතක <br />ගොළු මුහුදේ රැළි විලසින <br /><br />සැන්දෑ ඉර රජ උයනේ <br />මරණය සේ ඇවිදින කළ <br />මතු වී එයි පැරණි සිහින <br />සොඳුරු අරුම වෙස් අරගෙන<br /><br />මා අත රැඳි සිහින් කවි ද <br />යන විට සුළඟට බිය වී <br />දිවගෙන යයි පැරණි මතක <br />ගොළු මුහුදෙන් එතෙර රටට<br /><br />අඳුර ඇවිත් කාමරයේ <br />ජනේලයෙන් එබෙනා විට<br />මගේ නිවස ඉකි බිඳිමින් <br />අඬයි බියව පැමිණිළි කොට<br /><br />මා ද බිය ව අඳුර සමග <br />ඉකි බිඳිමින් අඬනා විට<br />අරගෙන යයි රැඳුණු මතක <br />මගේ මතක දිවයින වෙත<br /><br />රැ යම කළුවර ගෙනවිත් <br />කස පහරින් ගසනා විට<br />නිදි වෙර කඩමින් මැලි වී <br />නැගිටිමි සිහිනෙන් අවදිව<br /><br />රැක ගෙන මා පැරණි මතක <br />ගොළු මුහුදෙන් එතර රටක<br />මම සැඟවෙමි සිහින අතර <br />මැරෙන මතක දිවයින මැද<br /><br />දරුවන් අප සොරකම් කළ <br />මිනිසුන් ගැන මා උරණ ව<br />නිබඳව කරනා පැමිණිලි<br />අසා හඬන වැළපෙන සිත <br /><br />වහා රැගෙන යයි හනිකට<br />මගේ මතක දිවයින වෙත<br />සොයා ගන්න මැරුණු සිහින<br />යළිත් නොඑන ගමන් මඟක<br /><br />උදේට හිරු පැමිණෙන විට<br />හිරුට සාප නොකර ම මම<br />නැව් නැග තොටුපොළක් සොයා<br />යමි රැළි මැද ගොළු මුහුදේ<br /><br />පෙරවා ගෙන මැරුණු මතක<br />නිදා ගනිමි රැයක් එතර <br />ගොළු මුහුදේ කඳුළු අතර<br />මැකෙන මතක දිවයින වෙත<br /><br />ඉතිරිව ඇති දින කිහිපය<br />හෙමින් මැකී යන මේ පැය<br />මම දුවගෙන යමි හනිකට<br />ගොළු මුහුදෙන් එතර රටට<br /><br />මැකෙන මතක අමතක කොට<br />කළ යුතු වෙයි මා මෙහෙවර<br />නිම කොට සමු ගෙන යන්නට<br />මතක නිවා මැරෙන හදක<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-337630519618266506?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-33160841625313045942010-04-03T19:54:00.000-07:002010-04-03T19:55:21.897-07:00කාලය සතුරෙකි සටනට එන අද<br />නැත විරියක් අද සටන් වදින්නට<br />මිතුරන් නොකියා පලා දුවද්දී<br />හිස් වූ යුද බිම දකිනෙමි බිය වී<br /><br />”පෙර දින යුද දිනු <br />යුද භටයෙකු අද<br />සටනින් පැරදෙන<br />දිව යන මිනිසෙකි.”<br /><br />බූත හැඟුම් රැළි <br />අහසින් වැටුන ද<br />නිම නැති මෙහෙවර<br />ගැන සිතමින් මම <br />මතක මාවතේ<br />සදා රැඳෙන්නෙමි<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-3316084162531304594?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-2871382677019755342010-04-01T18:33:00.000-07:002010-04-01T18:39:31.150-07:00දවසේ අන්තිම හිරු රැස් ද<br />අවසාන සුසුම් රැළි හෙළද්දී <br />මම ද මිය ගොස් ඇති බව <br />පසක් කොට ගතිමි.<br /><br />මැරෙන හිරු රැස් අතර<br />මගේ කවි මෙන් මා ද <br />මිය ගොස් ඇති බව<br />මම පසක් කොට ගතිමි.<br /><br />පර බස් හැසිරීමෙන් <br />උරණ වූ මගේ මනස ද <br />මිය ගොස් ඇති බව<br />මම පසක් කොට ගතිමි.<br /><br />මගේ බස නොදත් <br />මගේ දරුවන් ද <br />මා මිය යන බව<br />කාලයට දන්වා ඇත.<br /><br />ඔවුන්ගේ මව් බස ද <br />මිය ගොස් ඇති බව<br />මම පසක් කොට ගතිමි<br />මැරෙන හිරු රැස් පරිදි<br /><br />දවසේ අන්තිම හිරු රැස් ද<br />අවසාන සුසුම් රැළි හෙළද්දී <br />මම ද මිය ගොස් ඇති බව <br />පසක් කොට ගතිමි.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-287138267701975534?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-15375086476542325902010-03-30T21:41:00.000-07:002010-03-30T21:55:28.906-07:00තිසර නදියෙ සිරි බලමින්<br />එළවමි මා මනරම් රිය<br />උදම් වෙමින් සතුටු සිතින්<br />බටහිර ගීයක් අසමින්.<br /><br />මහ පාරේ සෙමෙන් ඇදෙන<br />තරුණ කාර් පෙළ අතරින්<br />මා වෙත දිව එන රථයකි<br />රියැදුරු සැහැසි ය,දරුණු ය.<br /><br />නගරය පසු කොට සැණයෙන්<br />හිණි පෙළ නැග හනි හනිකට<br />කන්තෝරුව වෙත ඇදුනෙමි<br />බේරෙන්නට රකුසාගෙන්.<br /><br />මා සිත බිය පහ කොට යළි<br />බේරෙන්නට රකුසාගෙන්<br />උසට රැකුණු මතු මහලේ<br />කන්තෝරුවෙ මම සැඟවෙමි<br /><br />ජනේලයෙන් පිට සැඟවුණු ගංතෙර<br />දකිනට මා සිත ඇල්මක් ඇති වෙයි<br />ජනේලයෙන් පිට එල්ලී ඇත ඔහු<br />නැත බේරෙන්නට අද නම් ඔහුගෙන්.<br /><br />ඇතුළට එන්නට වැර ගන්නා සඳ<br />සිත බය නැති වග ඔහු හට පෙන්වා<br />මම ගොස් සැඟවෙමි<br />වැසිකිළියක් තුළ.<br /><br />සිරුරු කිස නිමා එළියට එන විට<br />දොර අයිනේ සිට මට ඉඟි දක්වයි<br />කළු දත් පෙන්වා සිනහ මුව සදයි<br />මුව මට හරවා දිගු දත් පෙන්වයි.<br /><br />දහවල් යාමේ මිතුරන් කැල හා<br />දොඩමලූ වෙද්දී අහර බුදින සඳ<br />දිය රකුසකු සේ වෑංජනයකින්<br />ඔහු හිස ඔසවයි වියරු සිනා පා.<br /><br />සවස් යාමයේ මනරම් රථයෙන්<br />යමි මම නිවෙසට විවේක ගන්නට<br />මා ගොස් වැතිරෙන ඇඳේ වැතිර ඇත<br />ඒ මිනිමරුවා කළු දත් විදහා.<br /><br />ඔහු ගැන නොතකා මම ගොස් සැඟවෙමි<br />ලෝකයෙ තතු ගැන හඬමින් පවසන<br />රූපවාහිනී වැඩ සටහන් මැද<br />විවේක සුවයක් ලබන්ට මොහොතක.<br /><br />මැදියම හෙමිහිට නැඟිටිමි<br />හද බිය නැති කොට සැනයෙන<br />කාමරයේ මා ගැවසෙන<br />ඔහු නැති වග මා හදට පවසමින්<br /><br />කාමරයේ ඔහු නැති වග දැන ගෙන<br />ඇඳේ වැතිරිලා සළුවක් පෙරවමි<br />එළවා දමනට කාමරයේ ඇති<br />පිළි ගඳ සීතල, ගේ පිටි පස්සට<br /><br />උඩ සිට ඔහු එයි<br />දත් විදහාගෙන<br />දෑත් විදා ඔහු<br />මා ගෙල මිරිකයි<br /><br />සැඟවෙන්නට බෑ<br />රකුසාගෙන් තව<br />පලා යන්න නැත<br />සිතකුත් මා හද<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-1537508647654232590?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-5295841877780668672010-03-28T19:03:00.000-07:002010-03-28T19:05:46.074-07:00කුරිරු යුද අවි ගැටෙන<br />පුවත් ම ය නෙත ගැටෙන<br />නැත ලැබෙන අසුන් පත<br />සොඳුරු මිතුරන් එවන<br /><br />කඳුළු කඳු මා නගින<br />නොදත් මා පිය මා සබඳ<br />කිම නොඑන අසුන් පත<br />ගොළු මුහුද රැළි සමග<br /><br />හස නදිය පාව යයි<br />හඬා අද දුක් මුසුව<br />නොලියවෙන කවි රැගෙන<br />ගොළු මුහුද සොයන්නට<br /><br />වෙසෙන’මුත් සොඳුරු රට<br />මගේ හද තැවරි දුක<br />අසනු මැන මා මිතුර<br />එතෙර සිට වුව මෙදින<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-529584187778066867?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-48679449340646840972010-03-23T17:18:00.000-07:002010-03-23T17:30:17.923-07:00මිතුරන් නෑයින් ගිය පසු<br />ඔවුන් අඹා යන්නට බැරි<br />කුඩා කුරුල්ලකු විලසින්<br />ළතවෙමි හෙට දින මා යන<br />දුරු රට ඇති රට ගම වෙත<br /><br />මකා සිතේ බිය හණිකට<br />හෙට නිසැකව යා යුතු ම ය<br />පර්ත් නුවර රට ගම වෙත<br />මගේ රටේ අහස් නැවෙන්<br />කැන්ගරු ඇඳි අහස් නැවෙන්<br />මළ විට මා අළු රඳවන<br />කරකතාව ඇති ගම වෙත<br /><br />ඉර ද මැරෙන දවස හඬයි<br />ගොංමං කළුවර එන විට<br />සිතිවිලි මතකය දිව එයි<br />මිය ගිය සැමරුම් අරගෙන<br /><br />සඳ ද ඇදෙයි අබල දුබල<br />වියළී ගිය රැස් ඇඳගෙන<br />මගේ මතක ගොනු කරන්න<br />පැරණි මතක කැටි අරගෙන<br /><br />ඈත එපිට වෙල් යායේ<br />මතක රැඳී ඇත දුබලව<br />පන්දු ගැසූ හැටි පෙර දින<br />හඳ එන තුරු නිවාඩු දින<br />අම්බරුවන් නිඳනා තුරු<br />කමත පුරා දිවූ අයුරු<br /><br />පිදුරු රැගෙන වෙල් යායක<br />සඳ ගෙන එයි සොඳුරු මතක<br />දුබල ව ගිය කිරණ සමඟ<br />ළමා මතක පිරේ සිතක<br />ගෙන යන්නට රට ගම වෙත<br />පර්ත් නුවර මා ගම වෙත<br /><br />එකතු කරමි මතක පොකුරු<br />විසුරුණු මාලයක පබුළු<br />මතක සොයා මම ඇවිදිමි<br />ගොංමං යාමේ මගෙ රට<br /><br />බඩවැටියේ ඇළ කණ්ඩියෙ<br />වතුර හමා යයි තෙල් සේ<br />නොමැත අවට තිත්ත පැටව්<br />ළමා වියේ මිතුරන් වූ<br /><br />උන් ද ගොසිනි මා මෙන් අද<br />ගොදුරු සොයා මහ සයුරට<br />ඇළට ගැලූ දිය අරගෙන<br />සයුරට කඳුළක් අරගෙන<br />ලෝකයෙ මහ නගරවලට<br />අවසන මා රට ගම වෙත<br /><br />සඳ පැතිරෙයි අඳුර වසා<br />සිත තුළ මතකය වඩමින්<br />බාල වියේ පාට රැගෙන<br />අහසේ තරු කැට අතරින්<br /><br />සැමරුම් ගොනුවෙයි මා වට<br />කඩා ගනිමි මතක පොකුරු<br />දිදුලන තරු කැටි අතරින්<br />පාට කරන්නට අහස ද<br />හස නදියේ අහස් ගැබේ<br />ළමා මතක කැටි කොට අද<br />කඩාගන්න හෙට දිනයේ<br />ගම රට වෙත මා ගිය විට<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-4867944934064684097?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-85105952332851458772010-03-22T19:17:00.000-07:002010-03-22T19:19:06.552-07:00නැත පෙර ලෙස,ඇත මහලූව<br />සඟවා යුගයක් නැති වුණු<br />බෝ ගස යට අරුම අතර<br />බුදු හඬ සුළඟට මුසු වෙත<br /><br />කුණු කඳු පිපි කාණු අතර<br />ගැවසෙති යාචක දහසක්<br />රටක දුකක් මට පවසා<br />පොඩි දරුවකු සිඟා යදියි<br /><br />සිඟමන් නැති රටක වෙසෙන<br />තව මිනිසෙකි කඳුළු රඳන<br />හදක රැඳුණු දුක මකමින්<br />අබිසරු ඉගි බිගි පාවේ<br /><br />විසිතුරු බඩු රට සනසන<br />වේ ය නිබඳ ඩොලර්වලට<br />ගෙන යන දුක් මුහුණු පමණි<br />සිත රැඳි මා මතක අතර<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-8510595233285145877?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-86755651211625044052010-03-22T19:09:00.000-07:002010-03-22T19:13:20.943-07:00(උදේනි සහ අසෝකා සරත්චන්ද්‍ර යුවළට සහ නගරයේ දී මුණගැසුණු ආලෝක මිනිසුන් වෙනුවෙනි)<br /><br />ඇතුගල උඩ මහ බුදු රුව<br />පවසයි දහමක් ලොවකට<br />සැඟවුණු උරුමය කැටි කොට<br />නැති වූ උරුමය මතු කොට<br /><br />වෙළෙඳ හලකි නෙත හුරු වන<br />ඇසේ බස් ද හද සනසන<br />ආලෝකය හද රඳවන<br />මිතුරන් වූ මිනිසුන් කැල<br /><br />ළඳකි රුවැති ගරු බස් දෙන<br />හදවත් නවයක් සරසන<br />නගරය වෙස් ගෙන අලූතව<br />සඟවා රමණිය පැරණිය<br /><br />විල් තෙර අසිරිය අරුමෙකි<br />මිය ගිය යුගයක් රඳවන<br />මඳ නල දුවමින් සනසයි<br />මහලුව ගිය ආඳාගල<br /><br />නැති වූ මිතුරන් සමුවෙයි<br />කවි සඟවන විල් තෙර මැද<br />තුටු කඳුළක් දෙනෙත රැඳෙයි<br />නැති වූ ලෝකය සදමින<br /><br />යා යුතු වෙයි මගෙ ගම රට<br />ගොළු මුහුදෙන් එතෙර රැඳුණු<br />මතක පොකුරු ගෙන යමි මම<br />යළි එන වග සිහිපත් කොට<br /><br />(2007 දෙසැම්බර් මස 9)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-8675565121162504405?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-68547748020607325822009-12-30T19:07:00.000-08:002009-12-30T19:10:38.678-08:00<em>"මේ රඟ මඬලේ රඟ නරඹන්නන් ගේ<br />කන්වල කුහරේ ඉඩ කඩ පොඞ්ඩක්<br />මාගේ ගීයට ලැබුණේ නැත."<br />(ගීය, අබිනික්මන, සිරි ගුනසිංහ)</em><br /><br />රට අතහැර මා ගිය බව සැබවකි<br />එහෙත් කිම ද මට අතවර මේ ලෙස?<br />ඔබ ලියනා බස් මම ද ලියන්නෙමි<br />ඔබ දොඩනා බස් මම ද දොඩන්නෙමි<br /><br />මේ රට ඔබගේ යැයි දොඩවන විට<br />එය ද මගේ යැයි ලොවට කියන්නෙමි<br />මෙබස ඔබේ යයි ඔබ දොඩනා කල<br />ඒ බස මා බස කියා හඬන්නෙමි<br /><br />මා ලියු වදනක අරුතක් නැති බව<br />කියා කිම ද මට අතවර මේ ලෙස?<br />ගඳඹ අමර සර ඔබට ම හිමි නැත<br />ලෝ වැසි අපට ද හිමි ය අමර සර<br /><br />රට අත හැර මා ගිය බව සැබවකි<br />එහෙත් කිම ද මට අතවර මේ ලෙස?<br /><br />ඔබ ලියනා බස් මම ද ලියන්නෙමි<br />ඔබ දොඩනා බස් මම ද දොඩන්නෙමි<br /><br /><em>(ශ්‍රී ලංකා රූපවාහිනී සංස්ථාව, 2007 දෙසැම්බර් මස 05)</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-6854774802060732582?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-2239962385137073502009-12-28T07:41:00.000-08:002009-12-28T07:42:33.110-08:00සරමි සත් මුහුද වට ඔබේ හඬ සොයන්නට<br />වෙසෙමි ගොළු මුහුද ඉම මිතුරු දම් ලබා සොඳ<br /><br />ගඳඹ සඳ මා මිතුර කුඩා කල ලැබූ සොඳ<br />සසර නිම වෙන තුරුම වෙනු මිතුර මගේ හද<br /><br />කල්ප දින මැකෙන තුරු ගෙවූ මහ ගමන් මඟ<br />ඔබ ගැයූ මියුරු සර අත්වැලක් වීය මට <br /><br />බාල විය ගෙවී ගොස් මහළු දිවි පැමිණි දින<br />පා තබමු මැකුණු දින සොයා යළි ගී මඟින් <br /><br />මියුරු සත්සර මවන මිතුරු සුනිලූන් පවර<br />සසර දුක නිවන මඟ කියා දෙනු දිනක මට<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-223996238513707350?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-30813683750576948112009-12-18T14:21:00.000-08:002009-12-19T02:23:48.011-08:00සිංහලෙන් නොලියන්න. ලියන්නට හිතන්න, ඉංග‍්‍රිසි කවි ගැනම! <br />- හිටපු කවියකු දුන් ඕඩරයක්<br /><br />”සිංහල නොලියන්න.<br />ඉන් පලක් නැහැ ඔබට<br />මාත් දැන් ලියන්නේ <br />අළුත් දේ ගැන තමා<br />ඒත් ඉන් පලක් නැහැ<br />තේරෙන්නෙ නැහැ උන්ට<br />කියවන්නෙ නෑ එවුන්<br />ඩෙරීඩා ගැන මොකුත්!”<br /><br />නැගේ පැනයක් මසිත<br /><br />හෙළ බසින් කවි සදන<br />කාලයක් නැතුව ඇති<br />අළුත් දේ ලියන්නට<br />මනස යොමු කරන විට<br /><br />ඔබ වටා රැස් ව ඇති<br />පහළ සිට ඔබ දකින<br />කන්තෝරු පිරිස් කැල<br />මැද රැඳුණු සඳක් වූ<br />සොඳුරු මා සබඳ අද<br />අළුත් දේ ලියන්නට<br />මනස යොමු කරන විට<br />හෙළ බසින් කවි ලියන<br />කාලයක් නැතුව ඇති<br /><br />මැති ඇමති තුටු කරන<br />මුසා බස් ලියන ඔබ<br />මිනිස ඔබ කවියෙක් ද<br />ජීවිතේ ඉහළ නැගි?<br /><br />ලෝක බැංකු ද වඳිත<br />උන් සරණ පතා ගෙන<br />ජීවිතේ ඉහළට ම නැඟණු ඔබ<br />අණ අසමි ගොළු මුහුද එතර සිට<br /><br /> අළුත් දේ ලියන්නට<br />අළුත් දේ කියන්නට<br />මනස යොමු කරන ඔබ<br />ගැන මතක දනිමි මම<br /><br />පැරණි මතකය මරා<br />පැරණි පෙම ඉවතලා<br />දෑවැද්ද ගෙන එදා<br />අළුත් දිවියක් සදා<br />ක්ලාස් වන් හිස රඳා<br />නැගුණු සැටි ජීවිතේ හිණි සදා ... <br /><br />මා මනසෙ කැටි ගැසුණු<br />කොම්පියුට මතකයකි<br /><br />”සිංහලෙන් නොලියන්න”<br />ඉහළ සිට දෙන අණ ද<br />පිළිගන්න සිතන‘මුත්<br />සිහළ බස නැත මැරී <br />එතර වුව ගොළු මුහුද<br /><br />සිඛ වළඳ නැති වුව ද<br />මතකයේ රැඳී ඇත<br />කවි ලියන හද බසක් <br />මගේ දිවි වැළඳ ගත්<br /><br />මතකයේ රැඳී ඇත<br />කවි ලියන හද බසක් <br />ලියන්නට මගේ හද <br />පාරවන පුවත් ගැන<br /><br />මතකයේ රැඳී ඇත<br />හිටපු කවියන් ගැන ද<br />මතක දිවයින ගැන ද<br />ඉංගිරිසි බස නැතිව!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-3081368375057694811?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-21361757860222668152009-12-11T18:19:00.000-08:002009-12-12T19:04:48.550-08:00ඔබ මහළුව ගොස් ඇති වග <br />මිතුරකු මට දැන් වූ දින <br />හඬා වැටී කම්පා විය මා හද<br />මුසා බසක් ඔහු කී ලෙස නොම දැන<br /><br />කෙලෙස ද ඔබ විය පත් වෙනු අද දින?<br />කවියන් නම් නැත විය පත් වන වග<br />මා කිය වූ කවි පොත්වල ලියැ වී <br />මුසා රැසක්ම ය මිතුරා කියු බස<br /><br />තුරුණු හදක් ඇති මා නම් තවමත්<br />කියවමි පෙම් කවි පෙර දින ඔබ ලියු<br />තුරුණු මතක මැද ලැගුම් සොයා ගෙන<br />සදා මැරුණු පෙම් රැුළි මතු කොට හද<br /><br />තුරුණු වියේ අප ජීවය වූ කවි<br />ලියූ කිවිඳ ඔබ නැත මහළු ව අද<br />මහළු විය ද නැත එනු ඔබ නිවසට<br />බියපත් වී එය සැඟ වී යනු ඇත<br /><br />ඔබ මහළු ව නැත තවමත් මේ ලොව<br />දනිමි එවග මා දත් අතැඹුල සේ <br />කියවන විට ඔබ ලියු පෙම් කවි <br />දකිමි ඔබේ පෙම් රැුළි මතු වන වත<br /><br />සදා තුරුණු විය ජීවය මතු කොට<br />ලොව පැහැදුල් බව කවියෙන් මතු කොට<br />මරණය නැත ඔබ ගෙමිදුල ගැවසෙන<br />සැඟවෙනු ඇත ඔහු ඔබ පෙම් කවි මැද<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-2136175786022266815?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-60484903921347919552009-12-11T18:06:00.000-08:002009-12-11T18:19:29.900-08:00ලියන්නට හදන විට පෙම් කවක් මැකී යන<br />පාව එයි දුක් පුවත් මතක දිවයින රැගෙන<br />බිං බෝම්බ ද පිපෙයි නගර මැද හතු ලෙසින<br />පිපිර යයි බලගාර එළිය නැති උදෑසන<br /><br />මැකී ඇත ගම් දනව් මිතුරු නෑයන් වෙසෙන<br />සාම රට වෙසෙන‘මුත් නුවණ නැත යුද මකන<br />හදක දුක් සෝක රැළි පිනිය නෙත් කොණ රැඳෙන<br />යුද නසන බල නොමැත අසරණ ය මා මෙදින<br /><br />සාම රට වෙසන‘මුත් දකිමි යුද මා අවට<br />සුදු කළු ම සටනක් ය අවි නැතත් දුක මෙරට <br />රැගෙන ගිය ළමුන් ගැන කෙරෙන යුද නැත මෙරට<br />කඳුළු කඳු මිස දකින සැනසුමක් නැත අවට<br /><br />(2008)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-6048490392134791955?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-3319798473808335992009-12-10T19:03:00.000-08:002009-12-10T19:05:54.417-08:00ඔබ ගොසින් සමු නොගෙන <br />නොකියාම මිතු වදන්<br />තරුණු දිවියත් රැගෙන <br />සදා හද දන දුකින<br /><br />ලියූ‘මුත් ඔබ සමරු<br />කඳුළු රැඳි ලිපියකට<br />කෙසේ මා ලියන්න ද<br />කුළුණු රැඳි ඔබේ ගුණ<br /><br />නිල්ල සොයමින් එදින <br />මා එතර ගිය දිනක<br />නෙත් රැඳුණු කඳුළු කඳු <br />ගැන ලියූ මිතුරු තුම!<br /><br />සොඳුරු ඔපෙරා මවන <br />මිතුරු ප‍්‍රතිරූපක ද සිනාසෙන‘මුත් මෙදින<br />සදය උපහාස නොව<br />ලද කුළුණු මිතු දම් ය<br /><br />දහස් බැඳි පියලි රැඳි <br />ගොදුරු සොයමින් එදින<br />ගිය මිතුරු කැල නොයෙක<br />ඔබ රැඳිණ මතක දිවයින සොඳින<br /><br />මිතුරු දම් සුරකිමින්<br />මදු විතක සුවය ලැබ<br />ලියා නෙක පුවත් රැස<br />අසා නැණ රැඳුණු පැන<br /><br />පිරුණු සඳ ලෙස අහස<br />සිටිය ඔබ ගොසිණි අද<br />නොකියාම නිහඬ ලෙස<br />සදා කඳුලක් නෙතග<br /><br />නොආ‘මුත් මළ ගමට<br />මම ද එක් වෙමි මෙදින<br />කඳුළු රැඳි තරු කැලට<br />එතෙර සිට වුව මෙදින<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-331979847380833599?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-91138637328760822362009-12-06T05:10:00.000-08:002009-12-06T05:14:28.420-08:00<em><em><strong>(මතක දිවයිනේ රැඳුණු තරුණ කවියකුටය)</strong></em></em><br /><br />තරුණ නුඹත් කවියෙකු වී ලෝකය ගැන කවි ලියනව<br />තනි යායක් නො වූ ලොවක තොරතුරු ගැන මට කියනව<br />සේකර මහ කවියා ගැනත් මහ ලොකු නෙක පැන නඟනව <br />කොම්පියුටර මැද හිරවුණු බිත්ති අතර නුඹ වෙසෙනව<br /><br />ඒ වුනාට බිත්ති මැදින් පියඹා නුඹ කවි ලියනව<br />පියා ගැනත් ඉඳල හිටල මහ ලොකු පැනයක් නගනව <br />ඒ වුනාට ජීවිතයම කවියක් බව මට කියනව<br />ලොවේ වෙසෙන කවියන් වෙත අසුර සැණින් කවි යවනව<br /><br />මගේ පුතා මිනිසෙකු වී ලෝකයෙ කවි නැහැ කියනව<br />තනි යායක් වූ ලෝකෙක සතුටු ඉපිළි මැද වෙසෙනව<br />සේකර මහ කවිය නොදැන බෙලෙක් හඬට වශී වෙනව<br />සොඳුරු ලොවක හෝටලයක කුස්සිය මැද ගිනි තපිනව<br /><br />මතක රටේ වෙසෙන නුඹත් ලෝකය ගැන කවි ලියනව<br />එතෙර රටේ වෙසෙන මාත් මගේ දුකට කවි හදනව<br />මා මැරුණම කවි ලියනා අය ගැන සිත දුක තවනව<br />ලෝකය මහ තනි යායක් ඒ වුනාට දුක රැඳෙනව<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-9113863732876082236?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-67760967980483646072009-12-04T18:18:00.000-08:002009-12-04T18:19:56.214-08:00මා බිහිරි ව ගොස් ඇති බව<br />පවසයි ඔබ නිරතුරුව ම<br />ලියා තබයි කුඩා හසුන්<br />මා ගැවසෙන කාමරයක<br /><br />ඔබේ මියුරු වදන් තවත් <br />නොඇසෙන අප නිවස ගැන ද<br />සැකයක් මා සිතේ තිබිණ <br />මෙතුවක් කල් නොදැන අරුත<br /><br />මිහිරි තෙපුල් සාද කතා<br />අප නිවසෙන් පලා ගොස් ද<br />මගේ සිතේ පැනයක් විය<br />මෙතුවක් කල් නොදැන අරුත<br /><br />ඔබේ මියුරු වදන් සැම ද <br />මැල වී යයි මා සවනත <br />සිත මා බිය වී ය නිබඳ<br />එකල නැගුණු ගිනි ද නිවිණ<br /><br />මා බිහිරිව ගොස් ඇති බව<br />ලියා තැබූ පසු අද දින<br />නිසසල විය කැළඹුණු හද<br />එකල නැගුණු ගිනි ද නිවිණ<br /><br />ලියනු මැනවි සොඳුර තුටින<br />කළ යුතු වැඩ දිනපතා ම <br />කොළයක සටහන් කරමින්<br />පෙර මට ලියු පෙම් බස් මෙන්<br /><br />සිටිය හැටිය සදා තුටින<br />මෙදා සොඳුරු බිහිරි ලොවක<br />කියවා ඔබ අණ තුටු ලෙස<br />නිති පිළිපදිමින් දෙන අණ<br /><br /><br />(2007)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-6776096798048364607?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-74686608292668140852009-12-04T18:11:00.000-08:002009-12-04T18:17:40.106-08:00කිම ද සොඳුර උරණව අද<br />ගඟ පාරෙන් කිම යන්නේ <br />වසන්තයේ පල දරලා<br />රජ උයනේ මල් පිපිලා<br /><br />ගිය වසරෙත් නැහැ දැකලා<br />පිපි මල් පෙති බිම වැටුණා<br />සොරු ගත් ලෙස<br />දරු දෙදෙනා<br /><br />ඇත්ත තමයි කටරොළු මල්<br />නැහැ මේ උයනේ පිපිලා<br />කැන්ගරු පෝ මල් ටිකවත්<br />යමු බලන්න හිත හදලා<br /><br />උරණව යන ගමනක පල<br />වෙද අරුතක් හිත රැඳිලා?<br />මං දන්නේ නෑ තවමත්<br />හෙට වෙද මෙහි මල් රැඳිලා?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-7468660829266814085?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-63946769375205011182009-11-14T01:02:00.000-08:002009-11-14T01:12:04.774-08:00පෙර මෙන් කවි පද බැඳුමට රිසි ලෙස ට<br />ගොර තර අද ලොවෙහි ඉඩ කඩ නොමැත ම ට<br />මර හඬ නැගෙයි කම්මල් දහසින් අව ට<br />සරණක් සොයා ආවෙමි මේ ගං තෙර ට<br /><br />(විමල් දිසානායක, කල්ප විනාසය කාව්‍ය සංග‍්‍රහයෙනි)<br /><br />නැත මේ නදී නිල් දිය අද පාවෙන්නේ<br />බොර වී වතුර ඇදටයි පහළට යන්නේ<br />කළු සුදු වුවත් ගඟකින් දිය බැස යන්නේ<br />කිම මා මෙලෙස මේ ගංතෙර වැළපෙන්නේ<br /><br />සුදු තිසරුන් පවා මේ තෙර කළුවන්නේ<br />ගඟ දිය උඩින් නැහැ පාරු ද පාවෙන්නේ<br />මේ ගංතෙරින් නැත සී පද මතු වන්නේ<br />කිම අද මෙලෙස මේ ගංතෙර වැළපෙන්නේ<br /><br />නැත මේ ගෙඟ් නිල් දිය අද පාවෙන්නේ<br />කළු සුදු වෙලා මෙහි වතුර ද සැඟ වෙන්නේ<br />මේ ගං දියේ නැත මාළු ද පීනන්නේ<br />කිම මා මෙලෙස මේ ගංතෙර වැළපෙන්නේ<br /><br />ගඟකට වතුර එන්නේ සුදු අහසින් ද<br />මේ ගං දියේ බොර වතුරත් සුදු වී ද<br />මාළුන් ගෙඟ් පීනන්නේ සැඟ වී ද<br />මා ගෙතු කවිත් මේ ගංතෙර සැඟවේ ද<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-6394676937520501118?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-12563173073805688752009-11-08T05:36:00.000-08:002009-11-14T01:13:25.922-08:00ඇල්බනියෙ පොළ දුටිමි<br />වේ ය සත්තාව එය!<br />එහෙත් අද මහළු වෙන<br />මනසෙ ඇඳි<br />කාලයට මැකී යන<br />මතක දිය බිඳු අතර<br />රැුඳුණු සිතුවමක් වෙයි<br />පොළට ගිය ගමන් ගැන<br /><br />කුඩා කල සිත බැඳුණු<br />වල් අඹ ද, ඇඹරැල්ල <br />තිඹුටු ගෙඩි, රස කැවිලි <br />රස රැඳුණු සිහිනයකි<br />මතකයේ මැකී යන<br /><br />වල් අඹ ද, ඇඹරැල්ල <br />තිඹුටු ගෙඩි, රස කැවිලි <br />ළමා විය මතකයන්<br />රැගෙන එන තැනකි මෙය<br />මතකයේ කැවිලි නැති<br /><br />සිනාසෙන සුදු මුහුණු<br />කනට හුරු නව බස ද<br />දැන් පුරුදු රස කැවිලි<br />මේ රටේ ආහාර<br />පිරුණු මෙය සිහිනයකි <br /><br />ගොළු මුහුද සුළං නැති<br />වල් අඹ ද ඇඹරැල්ල <br />තිඹුටු ගෙඩි, රස කැවිලි <br />රැඳී නැති දකුණු රට <br />මේ පොළ ද ගමක් වෙයි <br />ළමා විය මතකයන්<br />මතක මාවත දිගේ<br />මහළු හදකට අදින<br /><br /><br />(ඇල්බනි, 2007 දෙසැම්බර් මස 29)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-1256317307380568875?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-41182887482302062262009-11-06T17:45:00.000-08:002009-11-06T17:49:04.086-08:00ඇල්බනියට අප යන විට<br />ගහ කොල තුනි වූ පෙදෙසක<br />පරාදීසයකි වේ මඟ<br />සැම දන මන සිත නලවන <br /><br />දුර ය මා ගත රඳන <br />තිසර නදි වට ගැවසි<br />කුඩා නිවහන මෙතෙර <br />පර්ත් නගරය මෙදින <br />මතකයේ ඉපිල්ලකි<br />දුර නිසා මැකී ගිය<br /><br />මතක දිවයිනට මා <br />මනස නිති බැඳ තබන <br />මාලිමාවක් සදිසි <br />මා මෙන් ම වියරු වූ<br />ගොළු මුහුද හෝ නොවේ <br />මා අසල ළඟ පාත<br /><br />දකුණු දෙස නීල වර්ණය මවන<br />අළුත් සයුරක් පෙනේ <br />මහළු වූ දෙනෙතකට<br />මකා කඳුලක් හදක<br /><br />පුරාණෙන් ගලා එන<br />ආදි මානව පුවත්<br />ඇත මෙතැන වළ දමා <br />ආනයනය කළ සඳුන් <br />සුවඳ ඇත වපුරලා <br />වසා පුවතක් පැරණි<br /><br />ආදි මානව පුවත් <br />පිරුණු සිතුවම් රැස ද<br />රැඳිණ මෙහි බිත්තිවල <br />අලූත් මුහුණක් රැගෙන<br /><br />මම ද එකතු වෙමි මෙදින<br />අමුත්තන් නඩයකට<br />පැළඳ මා සුදු මුහුණ<br />වළ දමා ආදි මානව පුවත්<br /><br />පරාදීසේ රැඳෙමි<br />මොහොතකට සිත නිවන<br />පැළඳ මා සුදු මුහුණ<br />වළ දමා ආදි මානව පුවත්<br /><br /><br />(ඇල්බනි, 2007)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-4118288748230206226?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-25090278149817910282009-10-17T13:23:00.000-07:002009-10-17T13:31:46.679-07:00නිම වූ කවි රසිකට දී<br />යන්නෙමු අපි නිරිත දිගට<br />වසන්තයේ මල් බලන්ට<br />නුදුටු නුහුරු සිරි බලන්ට<br /><br />වින්ටර සුළඟ ද දිය වෙයි<br />ගොළු මුහුදේ රැළි සැඟවෙයි<br />දකුණු සයුර සිනහ මවයි<br />නව දසුනක් නෙතඟ මැවෙයි<br /><br />ඇල්බනි පුර නුහුරු සුළඟ<br />දකුණු සයුර හා හිනැහෙයි<br />පර්ත් නුවර සිහිනයක් ය<br />ඈත රැඳුණු රූපයක් ය<br /><br />මා මතකය පැහැය සැදූ<br />දිවයින සිත අත හැර යයි<br />ඇල්බනි පුර සත්‍යය වෙයි<br />පර්ත් නුවර සිහිනය වෙයි<br /><br />සොඳුරු දසුන් සිත සනසයි<br />දින පොතකින් කවි ගිලිහෙයි<br />පැරණි මතක සැඟ වී යයි<br />නව දසුනක් නෙතඟ මැවෙයි<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-2509027814981791028?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-6378649585327501612009-10-09T01:28:00.000-07:002009-10-10T01:44:53.896-07:00තිසර නදී හසරැළි මතුවන්නේ<br />සිහිනය සේ ඔබ මතක ගෙනෙන්නේ<br />දෙනෙත් විදා ඒ මදහස පුරවා <br />බලනු මැනවි යළි මතකය දල්වා <br /><br />පැරණි මතක අද හිස ඔසවාලා<br />ඔබේ සිනා රැළි මතක ඉපදිලා<br />ලැබෙතියි මදහස පෙර දින විලසා<br />වැළපෙයි ගංතෙර නෙත් දිය ඉසලා<br /><br />සුළඟ ගෙනෙන විට මුහුද හකුළුවා<br />සෙනෙහෙ රැඳුණු කාලය එහි සඟවා<br />මිය ගිය මදහස යළි නංවාලා<br />බලනු මැනවි යළි මතකය දල්වා<br /><br />තුරුණු වියේ සිහිනය දියවන්නේ<br />මතක ගමන ගැන කිම ඔබ දන්නේ<br />දෙරටක මතකය වියකී යන කල<br />සමුගෙන යන්නට අවසර ගන්නේ <br /><br /><br />මෙම කවිය ගීයක සේ අසන්න:-<br /><br />තනුව සංගීතය සහ ගායනය - කෝලිත භානු දිසානායක<br /><br />ගීයක සේ අසන්න:<br /><br /><a href="http://www.sinhalajukebox.org/cgi-bin/songs.cgi?action=Lyrics&s=A0730004C03">http://www.sinhalajukebox.org/cgi-bin/songs.cgi?action=Lyrics&s=A0730004C03</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-637864958532750161?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-57310901128050982732009-10-02T20:49:00.000-07:002009-10-10T01:48:01.307-07:00ගුවන් විදුලිය තුළින් <br />මගේ කට හඬ අසා<br />මා සොයා ගත් මිතුර<br />පාසැලේ සිටි විලස <br />දොඩයි ඔබ දොඩමලුව<br /><br />කාලයේ විසිර ගිය <br />පැරණි මිතුරන් ගැන ද <br />ඉසිපතනෙ වගතුග ද<br />අතීතය අතට ගෙන<br />අතැ‘ඹුලක සේ සොඳින<br />කියයි ඔබ සොඳුරු ලෙස<br /><br />මතු දිනක ඔසී රට නැගෙනහිර<br />පැවැත්වෙන ඉසිපතන ඩාන්ස් එක<br />ගැන කියයි තරුණයකු ලෙස සොඳින<br />ලැබේ ආරාධනා මට සාදයට එන ලෙසට<br /><br />ගොළුවකුසෙ අසා සිටිනෙමි මම ද<br />ඔබේ ඒ සොඳුරු හඬ යවිවනේ මතක රැඳි<br />ජීවිතේ කෙළවරට පා තබා යන මෙදින<br />ඉසිපතන ඩාන්ස් එක තව දුකක් පමණක් ය<br /><br />යවිවනේ සොඳුරු වග <br />මතකයේ රැඳුණුමු‘ත් <br />එය වියළි මතකයකි <br />හිස රැඳුණු අක් බඹරු <br />කෙස් සිඳී ගිය විලස<br />අතීතය මැකී ගිය ජීවිතේ සැඩ නළකි<br /><br />යවිවනේ සොඳුරු වග මතකයේ රැඳුණුමු‘ත්<br />එය වියළි මතකයකි අප ලැබූ දැනුම මෙන්<br />ශිෂ්‍ය නායකකම් ද අප දිනූ විවාද ද<br />කාලයට ඇදී ගිය ජීවිතේ සැඩ නළ ය<br /><br />සොඳුරු‘මුත් අතීතය සිහිනයක් සේ මතක<br />යළිත් හැකි වෙද අපට සොඳුරු වූ<br />කාලයේ මාවතට පිය නගා දුවන්නට<br />ජීවිතේ කෙළවරට පා තබා යන මෙදින<br /><br />සුදු වතක් ගෙන උවන <br />සුදු ඩොලර සොයන්නට<br />යුද වැදුණු ‘මුත් එදින <br />මෙදින මා මහල්ලෙකි<br />තුරුණු විය මතක නැති<br /><br />ඉසිපතන ඩාන්ස් එක<br />තව දුකක් පමණක් ය <br />මහළු විය මට හොඳා<br />නොකළ මෙහෙවර සදන<br />නෑ එපා ඩාන්ස් එක!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-5731090112805098273?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-66352324224657390662009-09-29T22:50:00.000-07:002009-09-29T22:52:11.588-07:00ලොවේ හැම මහ නගර <br />හැර දමා පැමිණියෙමි මම ගෙදර <br />සිසිලක් ය මහ රැය ද<br />දවල් ගිනි ගත් තැන්න<br />සුව ලබයි ගත නිවා<br />මහ පොළොව ඇකිළ යයි.<br /><br />මහළු වූ මේ ගෙදර<br />ලී ඳඬුත් හඬ නඟයි.<br />ඇද හැලෙන කසි කබල් <br />අප නිවස ගැන පියා<br />කෝල වූ දින ද විය <br />මා කුඩා කාලයෙ<br />කළ වැඩ ද බර පතල් <br />වැඩුණු මහ දුගී බව <br />නිවස තුළ රැඳී ඇත.<br /><br />එක් දිනක් එනු නිසැක<br />බිඳ දමා ඒ මතක<br />හදන්නට නව නිවස <br />එහෙත් එම දිනය තව <br />නැත පැමිණ<br />ලියා නැති මගේ කවි <br />කියනු ඇත ඒ පුවත.<br /><br />මේ රටම වෙයි මනස <br />මා සතුව ඇති ධනය<br />නෙත් යොමා ගනින්නෙමි<br />අවට ඇති කඳු කැටිති <br />එකින් එක වෙත රැඳෙමි<br />බලන්නට කඳු වළළු. <br /><br />දිය ඇදෙන ඇල උඩින් <br />ඕවිටේ සඳ නැගෙයි<br />අඳුරු වූ පිටිය මැද <br />බැටළු ලොම් රන් මිටකි. <br /><br /><br />(ඔස්ටේ‍්‍රලියානු ලෙස් මරේ මහා කවියාගේ කවියක පරිවර්තනයකි)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-6635232422465739066?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-34326279890426965752009-09-28T19:16:00.000-07:002009-09-28T19:22:13.518-07:00නුරා නුවන් යුග මතකෙන් මතු වෙයි<br />වියැකුණු හසරැළි යළි මන ඉපදෙයි<br />පුළුල් උකුළු තල යළි දසුනක් වෙයි<br />ඔබ රුව මතකය යළි ඉගිළී එයි<br /><br />ඔබ රුව මතකය ගෙන ආ යුවතිය<br />ගුවන් යානයේ හනිකට දිව යයි<br />නිබඳ කුළුණු ගුණ වදන් තවරමින්<br />මිය ගිය මතකය කැටුව මවෙත එයි<br /><br />මැරුණු තුරුණු විය සිහින ලොවක් මැද<br />ගෙවූ වසර හැම කල්ප සයුර විය<br />කිසිදා නොමැරුණු මතක කල්ප යුග<br />ඉපදුණු මොහොතකි අතීතයට වැදි<br /><br />ගෙවූ වසර හැම මතකය කැටි කොට<br />කෙටි ගමනකි මෙය සුතනඹු වෙත යන<br />කල්ප ගණන් තුළ බිහි වූ සැමරුම්<br />නිමවනු ඇත කෙටි හොරා ගණනින්<br /><br />මතකයෙ ගිළිහුණු නුරා යුවන් යුග<br />වියකෙනු ඇත මේ ගුවන් ගමනෙ අග<br />ඔබ ගැන මතකය දුරු කොට හනිකට<br />යා යුතු වෙයි මා සුතනඹු වෙත අද<br /><br />කළ යුතු මෙහෙවර ඇත අද අපමණ<br />යා යුතු වෙයි මා සුතනඹු වෙත <br />නොරැඳේ නොමැරුණු මතක කල්ප යුග<br />කළ යුතු මෙහෙවර නිමවෙන හෙට දින<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-3432627989042696575?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-61749687497411586542009-09-28T00:58:00.000-07:002009-09-28T01:05:06.763-07:00රටින් රට සැරි සරන<br />මේ ගමනෙ අරුත කිම?<br />යා යුතුය මා වහා <br />මගේ ගම් දනව්වට <br /><br />ජීවිතේ අරුත් දත් <br />මා නොදත් පඬිවරුන් සොයා ගොස්<br />ලෝකයේ රටින් රට සැරි සැරූ<br />මේ ගමනෙ අරුත කිම?<br /><br />හිම රැඳුණු කඳු මුදුන්<br />කඳුළු කැටි සැලූ විට<br />ලියූ සුදු කවි පෙලක <br />මා සැදූ අරුත කිම?<br /><br />අත් හැර ද මව් බිම ද<br />එතර වී මහ සයුර<br />සොයා නෙක ඉසුරු රැස<br />සදා සුදු මිතුරු කැළ<br />ලියූ සුදු කවි පෙලක <br />මා සැදූ අරුත කිම?<br /><br />මහා තුඟු මැදුරුවල<br />වෙසෙන මා මිතුරු කැළ<br />රස තවා ආහාර <br />නවාතැන් දුන් විට ද<br />සතුටු වී උන් ගැන ද<br />ලියූ සුදු කවි පෙලක <br />මා සැදූ අරුත කිම?<br /><br />දෙසූ දින සුළු වදන් <br />පර බසක් කොට වියත්<br />මා දෙසූ ඒ වදන් <br />අරුත් රැඳි බව කියූ<br />වියත් කැළ දෙඩූ බස් <br />සිත පුරා හඳ රැඳුණු <br />බව කියා දින පොතක <br />මා ලියූ කවි පිරුණු <br />සටහනක අරුත කිම?<br /><br />ඉසුරු පිරි පැරිස් පුර<br />දනන් හද මන බැදූ<br />වෙණ ගැයූ දෙනෙත් අඳ<br />ගඳඹ දුටු දින එදින<br />මහ සයුර ලෙස කැළඹි<br />මගේ හදවතේ වග<br />මා ලියූ කවි පිරුණු <br />සටහනක අරුත කිම?<br /><br />ඉසුරු රැඳි පැරිස් පුර<br />සරණගත හෙළ පුතුන්<br />දුටු දිනෙහි සතුටු වී උරණ වී<br />සරණගත හෙළ පුතුන්<br />අඳුර රැඳි රටක් හැර<br />ජීවිතේ සහනයක් සොයන වග<br />කියන්නට මා ලියූ<br />කවි පෙළක අරුත කිම?<br /><br />මේ ගමන නිමා කොට<br />යා යුතුය ගෙදර මා<br />නිම නොවූ මෙහෙවර ද <br />අපමණය වියරු ලොව<br /><br />කඳුළු හෙළනා දනන්<br />ඇත මතක දිවයිනක<br />එහෙත් මා යා යුතුය<br />දකුණු කුරු දිවයිනට<br />සුතනඹුන් රැඳී ඇති!<br /><br /><br />(පැරිස්, 2007 අප‍්‍රියෙල් 28)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-6174968749741158654?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-85901048580230329012009-09-24T03:08:00.000-07:002009-09-24T03:12:52.672-07:00බෝ ගඟ ගලයි අමතක කොට කැලණි ගඟ [1]<br />නැති වුව පාරු හෙමිහිට උඩ පහළ යන<br />හිම කැටි රැඳුණු කඳු වැටි වෙයි ගිම් නිවන<br />සවනට පුරුදු මව් බස වෙයි හද තවන<br /><br />ඇතුගල නොවේ ගල් කන්දකි ඇස බඳින<br />ගම දුර වුව ද මිතුරන් වෙයි සොමි ගුණෙන<br />ඉර නැති වුව ද රිසි අහසකි ගත තවන<br />මේ දුරු නුවර මිතුරන් වෙයි මහ පවර<br /><br />(කැල්ගරි, කැනඩාව, 2007, අප‍්‍රියෙල් 15)<br /><br />[1] බෝ ගඟ- Bow River) කැනඩාවේ ඇල්බටා ප‍්‍රාන්තයේ ඇති<br />පියකරු ගංගාවකි. එයට ජලය බෝ විලෙන් සහ කැනේඩියානු<br />රොකී කඳු වැටියෙන් ගලා එයි.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-8590104858023032901?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-75814865366542800062009-09-20T18:14:00.000-07:002009-09-20T18:15:55.128-07:00(ආචාර්ය ගාමිණී දිසානායක ඇතුළු පවුලේ<br />ආගන්තුක සත්කාරය සිහිපත් කරමිනි)<br /><br />තනිකම මැකී යයි හිම අණු මැකෙන ලෙසින්<br />සවනට ගලා එයි මට හුරු බසක් සොඳින්<br />හෙළ බස ගලයි නුපුරුදු සුදු වදන් මැදින්<br />තනිකම මැකෙයි දියවෙන හිම පියලි ලෙසින්<br /><br />මා බස දොඩන සුමිතුරු මහතුන් සමුවෙයි<br />හිම අණු රැඳුණු කඳු වැටියක දුර ද මැකෙයි<br />මිතුරන් සමග මා ගිය මඟ සිත තුටුවෙයි<br />ගම දුර වුව ද සතුටින් පිරි නිවෙසක් වෙයි<br /><br />නොගියත් එකට අකුරට පාසලට පෙර<br />මිතුරන් වෙතියි අප හඳුනන අයෙක් පෙර<br />ඉපදුණු රට ද අහිමි ව නැත පවට පෙර<br />මව් බස සදයි බඳවා අප රටට පෙර<br /><br />නුපුරුදු රටක අවුරුද්දට කැවුම් සැදෙයි<br />අවුරුදු දා ට කිරිබත් අතිරස ද ලැබෙයි<br />මිරිසට ඉවූ බත් මාළු ද දිවග රැඳෙයි<br />ගම් දොර නැතත් හෙළ බස මට ගමක් ම වෙයි<br /><br />කැල්ගරි, කැනඩාව, 2007, අප‍්‍රියෙල් 14)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-7581486536654280006?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-56723481035000865082009-09-03T23:52:00.000-07:002009-09-03T23:57:06.420-07:00හිම කඳු අතර උණුසුම මම පතා යමි<br />සුදු පඬි රුවන් මැද කිතු ගොස සොයා යමි<br />නැතිවුණු රටක ලියවුණු පොත් ගැන දොඩමි<br />නුවණක් ඇතැයි කියමින් කළු සුදු කරමි<br /><br />බක් මහ රැඳී ඇත මතකය මැරෙන රට<br />හිම කඳු පමණි කිරි බත් රුව සදන මට<br />නෑ මිතුරන් නැත ද සුදු කිතු යසස් යට<br />තනිකම දැනේ වැටෙනා විට හිම අවට<br /><br />ඇත කඳු මුදුන් හිම පතනය දරා හිස<br />රඟ දෙමි පර බසක් සිර කොට උරුම බස<br />නැත සැනසුමක් කොයි මට හිමි උරුම බස<br />තනිකම ගලා එයි හඬවා සිත අලස<br /><br />(කැල්ගරි, කැනඩාව, 2007, අප‍්‍රියෙල් 10)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-5672348103500086508?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-26417988824487585612009-08-30T23:25:00.000-07:002009-08-30T23:39:44.765-07:00වසර ගණන් මතක රැඳුණු<br />මාවතකට ඇවිදිමි මම<br />මතකය නුඹ ඉපදුණු දින<br />කිරි සුවඳින් පිරි අප ගෙය<br /><br />කිරි දත්වල පැහැය පසුව<br />රැඳේ මගේ මතකයෙ තව<br />නුඹ ගැන මතකය අද මට<br />දේදුන්නක පැහැසර විය<br /><br />මැකෙනාමු’ත් ඒ පැහැසර<br />කිරි දත්වල පැහැය රැඳිණ<br />කල්ප අතර කිරි සයුරක<br />මතු වූ ගල් පරයක් ලෙස<br /><br />බාල වියේ මට රිසි වූ<br />සිටිය එකම නැගණිය අද<br />ගැහැනිය වී මවක් ලෙසින<br />සලකයි මට නුහුරු රටක<br /><br />බාල වියේ කුස්සියෙ හිඳ<br />කාපු බතේ රසය අඳින<br />කෑම පිරුණු මේසයක් ය<br />දුර සිට ආ සොහොයුරාට<br /><br />මතක මඟක රැඳුණු සොඳුරු<br />කෑම පිරුණු මේසයක් ය<br />සිත පුරවන සිහිනයක් ය<br />බාල වියේ සිහිනයක් ය<br /><br />මේසය වට හිඳමින් අප<br />වළඳින විට පුරුදු අහර<br />අම්මා දුන් බත් ගුළියක<br />සුවඳ දැනෙයි මගේ හදට<br /><br />කටට රසට ලූනු මිරිසක්<br />නොමැති නුහුරු රටක වුව ද<br />නුඹ කොහොම ද හැදුවෙ නගේ<br />අම්මා ඉවු කෑම රසට?<br /><br />කතා කරන්නට ඇති දේ<br />බොහෝ වෙතත් නිහඬ ය අප<br />සුවඳ බතක කෑම අහුරු<br />හෙමිහිට ගුළි වෙයි හදකට<br /><br />වසර ගණන් මතක රැඳුණු<br />මාවතකට ඇවිදිමි මම<br />මා දුටු ඒ කිරි දත් පෙළ<br />කහ පාටට අඳුරුව ඇත<br /><br />(ලොස් ඇන්ජලීස්, 2007 අප‍්‍රියෙල් 8)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-2641798882448758561?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-79064928759936955482009-08-29T19:30:00.000-07:002009-08-29T19:33:00.557-07:00රටින් රට සැරි සරන<br />ගුවන් ගැබ සරා යන<br />කුරුල්ලකු ලෙසින් මම<br />පියාඹමි රටින් රට<br />අතැර මා ජය බිම ද<br />සුතනඹුන් හා නිවෙස<br /><br />මතක දිවයින ගැන ද<br />පඬිවරුන් ලියූ පොත්<br />ගැන ද බස් දොඩවමින් <br />ගුවන් ගැබ සරා යන<br />කුරුල්ලෙකි මෙදින මම<br /> <br />විසල් තුඟු මැඳුරුවල<br />දිවි රකින මිතුරු කැල<br />බලා නෙත් අයාගෙන<br />රටින් රට සැරි සරමි<br /><br />දකුණු කුරු දූපතේ <br />කුරුළු නිවසක රැඳුණු<br />මට මහත් අරුමයකි<br />මිතුරු මිතුරියන් රැඳි<br />තුඟු විසල් මැඳුරු රැස<br /><br />ගුවන් ගැබ සරන සඳ<br />ගිනි පෙට්ටි රැසක් බඳු<br />තුඟු විසල් මැඳුරු රැස<br />දකින සඳ නොයෙක් විට<br />නැගේ පැනයක් මසිත<br /><br />කිම ද මා මිතුරු කැළ <br />වෙසෙන්නේ මැඳුරුවල<br />ගුවන් ගැබ සරා යන<br />කුරුල්ලන් නොවන්නෙද? <br />කිම ද නොදනිමි තවම<br /><br />උදෑසන පිටත් වී<br />සවස් කල යළිත් එන<br />ගමන් මඟ ගොසින් ඇත<br />නොදත්තෙමි අරුත් රැස<br />විසූ දින මැඳුරු මැද<br /><br />ජීවිතේ අරුත් රැස<br />සොයන්නට ලියනු මැන<br />කවි පෙළක් හද ඇඳෙන<br />සොයා දිවි අරුත් දැන<br />මකා දුක හද රැඳෙන<br /><br />(ලොස් ඇන්ජලීස්, 2007 අප‍්‍රියෙල් 7)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-7906492875993695548?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-35429085975507446822009-08-29T03:12:00.000-07:002009-08-29T03:17:40.274-07:00ඉර හඬමින් රතු නෙත් යුග <br />දල්වන සැටි බලා සිටිමි<br /><br />ගුවන් නැව් ද තටු නොසොළා<br />යාම්-ඊම් කරනා සැටි බලා සිටිමි<br /><br />සාගරයෙන් එතර රටට<br />යන හෝරාව ද එළඹිණ<br /><br />නැත වදනක් තව ඔබගෙන්<br />සිටිමි මැරෙන හිරු බලමින්<br /><br />දුර කතනය දිගු නින්දක<br />සමු ගන්නට අමතක වී<br /><br />සිතක දුකක් කැටි වී ගිය<br />නෙත් අග රැඳි සීතල දැන<br /><br />සති ගණනක් නොදකින ඔබ<br />ගැන මතකය දුක් කඳුලකි<br /><br />මැරෙනා ඉරු හඬනා ලෙස<br />මා නෙත් රතු කැටයක් විය<br /><br />ඉර මැරෙමින් යයි අහසේ<br />ගොංමං කළුවර තවරා<br /><br />හැඬූ ඉර ද මතක පොතකි<br />මහ ද දුක ද ලියා සැණින්<br /><br />ඉර බටු තරුවක් පිපිලා<br />ඔබේ නෙතක කැළුමක් ගෙන<br /><br />සමුගෙන යන්නට නොහැකි ව<br />යන ගමනකි මතකය රැඳි<br /><br /><br />(පර්ත් නුවර ගුවන් තොටුපල, 2007 අප‍්‍රියෙල් 02)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-3542908597550744682?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-72121506615727588412009-08-24T18:43:00.000-07:002009-08-25T23:11:13.597-07:00<em>ෂක් ඩෙරීඩා ගැන ද <br />තවත් පඬිවරුන් ගැන <br />මා කියූ දේ ඇසූ <br />ඔහු කියූ බස් එදින <br />මවිතයක් වීය මට</em> <br /> <br /><em>මා සිතා සිටි විලස</em> <br /><em>ඔවුන් ඔබ රටේ ඇති</em> <br /><em>ත‍්‍රස්තයන් නොවන්නෙ ද?</em> <br /> <br />අසයි ඔහු නොයෙක් පැන! <br /> <br />ෂක් ඩෙරීඩා ගැන ද <br />මයික් ෆූකෝ ගැන ද <br />කියා දුන්නෙමි ඔහුට <br />මගේ තුනි දැනුම මැන <br /> <br />මා කියූ බස් අසා <br />ඔහු වහා මවිත විය <br />ප‍්‍රති වදන් ලැබිණ මට <br />හදිසියේ ඇද හැලෙන <br />අසිනි වැස්සක් විලස <br /> <br /><em>"ඔබ සිතන්නේ කිම ද?</em> <br /><em>තබා ඔබ දෙපා බිම</em> <br /><em>සිටිය යුතු වේ නිබඳ</em> <br /><em>සිතට ගනු මැන සබඳ</em> <br /> <br /><em>දර්ශනේ කිම අරුත?</em> <br /><em>පණ නොමැත සාහිත්‍ය පොත අතර</em> <br /><em>මේ රටේ වෙසෙන ඔබ</em> <br /><em>ඔස් වදන් දොඩන‘යුරු </em> <br /><em>ගැන සොයා බැලිය යුතු <br /></em> <br /><em>පිහිට වනු ඇත ඔබට </em> <br /><em>කළමනාකරණය ද</em> <br /><em>කළ මැනවි උපාධිය</em> <br /><em>පිහිට වෙනු ඇත ඔබට”</em> <br /><em> <br /></em>මෑතක දි ලබා ගත් <br /></em>නිල රියේ යතුර මට <br />හිස උඩින් පෙන්වු පසු <br />මම පයින් ඇවිද්දෙමි <br />දුම්රියෙන් ගෙදර යන්නට <br />හනික!</em> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-7212150661572758841?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-85235028764750236512009-08-24T18:30:00.000-07:002009-08-24T18:37:07.470-07:00(ඔසී රටේ හිඳ සිංහල කවි ලිවීමට ඔබට සරසවි බැලූම් ලැබේවා! -- ශ්‍රී ලංකාවේ වෙසෙන මිතුරකු එවූ පැතුමක්)<br /><br />මහළුව යන හදවතකට<br />ඔබේ පැතුම මහ ඔසුවකි<br />එහෙත් හදේ සැකයක් ඇත<br />සරසවි වරමක් ලබන්ට!<br /><br />එතෙර නුහුරු රටක සිටින<br />කවි ලියන්න විරිය දරන<br />බසක් නොමැති කවියකු හට<br />වේ ද ලැබෙන සරසවි නෙත?<br /><br />ලැබුණත් මට වාසනාව<br />සරසවි බැල්මක් ලබන්න<br />නොලැබෙනු ඇත සරසවියට<br />ජය භූමිය වෙත එන්නට!<br /><br />එන්නට මේ ජය බිම වෙත<br />වීසා ලබා ගත යුතු ම ය<br />තිබිය යුතු ය සුදුසුකම් ද<br />වීසා ලබා ගන්න ඇයට<br /><br />ආවොත් ඇය පර්ත් ගමට<br />බෝට්ටුවක නැග හෙට දින<br />ශාන්තිකර දූපත් මැද<br />කඳවුරකට ගෙන යනු ඇත!<br /><br />ඇය ව මුදා හරිනු පිණිස<br />කරන සටනෙ ජය නොදනිමි<br />එබැවින් මම ලියනෙමි කවි<br />අනෙක් ඔසී කවියන් ලෙස (1)<br /><br /><em>(1) මේ කවිය ලියූවේ ජෝන් හාවඞ් අගමැතිව සිටි සමයේ දී ය. නව ඔස්ටේ‍්‍රලියානු අගමැති කෙවින් රඞ් යටතේ පිහිට වූ කම්කරු ආංඩුවේ ප‍්‍රතිපත්ති අනුව සරණාගත පුද්ගලයන් ෆැසිෆික් සාගරයේ කඳවුරුවලට යෑම නැවැත්වීමට ප‍්‍රතිපත්ති සම්පාදනයක් සිදු වි ය.</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-8523502876475023651?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-20411812301371601992009-08-24T18:17:00.000-07:002009-08-24T18:29:43.069-07:00(ඉඹුල්පේ හිටපු සිරිබෝහාමි හිතවතාට)<br /><br />ගලගම ඉඹුල්පේ මතකය දුරකි රුව<br />සිරිබෝහාමි නුඹ මතකය මැකෙන රුව<br />ගම් රට පවා අහිමි ව ගිය පවට ලොව<br />නුඹ ගැන මතක සදමින් මම දකිමි රුව<br /><br />සිදාදියෙන් ගම් දොර ආ කොළු ගැටයා<br />අද මිනිසෙකුව මහළුව මතකය සෙව්වා<br />ගොළු මුහුදෙන් එතෙර නුඹ ගැන හද තැව්වා<br />මතකය මළත් හිතවත මා හිස ඇඬුවා<br /><br />සිදාදියෙන් ගලගම ගිය මා එදින<br />නිවසක් නැතුව නුඹ රට පය තැබූ දින<br />විසුමට තැනක් සොයනට මට දුන් වදන<br />තවමත් ඇසේ ගුත්තිලයේ කවි ලෙසින<br /><br />කන්නත් නැතුව බැඳි යායේ රැඳි කලට<br />උන්නේ නුඹ තමයි මා තනි නොතනිය ට<br />දුන්නේ නුඹ තමයි රස කර බත් හදට<br />දරුවෙකු ලෙසිනි රැක්කේ නයි පොළොං රට<br /><br />වලවේ ගඟට යන කෙටි මඟ මට කීවා<br />කිංචිගුණේ තොරතුරු ඉඳ හිට කීවා<br />අළුත් නුවර දේවලේ බල කීවා<br />සිදාදියෙන් ආ මට ගම ගැන කීවා<br /><br />ළිඳේ වතුර බොර වූවත් නුඹ බීවා<br />ළිපේ බතින් ලොකු කොටසක් මට බෙදුවා<br />කඬේ තිබුණු හොඳ පුටුවත් මට පිදුවා<br />හිතේ තනිකමට පැල් කවි ගී කීවා<br /><br />ගඟින් වතුර බී මූදට ආ වැඩූ මට<br />මතකය පමණි මැකෙනා රට රුව දුකට<br />මැකෙනා මිතුරු රුව සදමින් සදා තුට<br />දුන් සත්කාර සබඳනි අද රුවකි මට<br /><br />නුඹ ඇති තැනක දුක් පීඩා නැති වේවා<br />වලවේ ග ෙඟ් රුව ඉල්ලම් මතු වේවා<br />නුඹ අත නොතිබු කහවනු රන් බිහි වේවා<br />මතු බවයක දි මට යළි නුඹ හමු වේවා<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-2041181230137160199?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-85609958376627077562009-08-24T18:05:00.000-07:002009-08-24T18:16:20.776-07:00(පරාක‍්‍රම කොඩිතුවක්කු කවියා සමග ටෙලිෆෝනයෙන් කළ සංවාදයකට පසු පහළ වූ සිතුවිල්ලකි)<br /><br />ලඳු යාය ගලගම ද මා අතැර පැමිණි පසු<br />ඔබ ද එහි ගිය බව ද දැන ගතිමි තුටු සිතින<br />ඔබේ මතකය කිම ද ලඳු යාය සොඳුරු ගම<br />දඬුවමට යැවූ පසු දුර බැහැර ඒ ගමට<br /><br />ඔබ සේ ම නොගිය‘මුත් ද දඬුවමට ඒ ගමට<br />තුරුණු විය මම දුටිමි දුක බැඳුණු සොඳුරු ගම<br />එන්සාල් පඳුරු මැද අහස් කුස අතර මැද<br />සොඳුරු ගම දුකෙන් රැඳි ගම් අතර<br /><br />ඔබ සේ ම ගුරුතුමෙකු නොවූව ද<br />කියා දී ඇත මා ද පාසැලේ දරුවන්ට:<br /><br /><em>රැක ගන්න සෞඛ්‍යය</em><br /><em>හොඳ වතුර ටික බොන්න</em><br /><em>එන්නත් ද ලැබ ගන්න</em><br /><em>ගැලවෙන්න කොළරාව!<br /></em><br />කියන්නට එදා මා දත් නමුත්<br />ඇයි නැත්තෙ ගෙයි වතුර<br />බැරි ඇයි ද රැක ගන්න සෞඛ්‍යය<br /><br />කියන්නට නොහැකි විය පාසැලේ දරුවන්ට<br />දුගී බව රැඳෙන්නට හේතු වූ කාරණය<br />එන්සාල් පඳුරු මැද<br />දුකෙන් පිරි ගම් අතර<br />රැඳුණු ඒ සොඳුරු ගම<br />ආලෝක මිනිස් මැද<br /><br />රාජකාරියට මා එදින කඳු නැග්ග<br />පාසැලේ දරුවන්ට<br />අකුරු ඔබ කියා දුන් වග අසා<br />සිතින් මම තුටු වීමි<br /><br />මා මතක එගම ගැන<br />අහස් කුස මැද රැඳුණු<br />එන්සාල් වතු නොවේ<br />ගලගමට ගලා ගිය<br />දිය ඇලේ වතුර නොව<br /><br />පාසැලේ දරුවන්ට<br />දුගී බව රැඳෙන්නට හේතු වූ කාරණා<br />කියන්නටනොහැකි වූ දුක පමණි!<br /><br />නිම නොවූ තවත් එක මෙහෙවරක්<br />එළි නැති වු කවියකින් මෙසේ මම බැඳ තබමි<br />ආලෝක නො ලද මිනිසකු නිසා!<br /><br />එදා වගේ අදත් ඔවුන් ...<br /><br />"මහ වැස්සට තෙමෙනවාද<br />කුනාටුවට අසුවුනාද<br />දොල තරණය කරනවාද<br />ඉරේ සිනා දකිනවා ද<br />පාර දිගේ දුවනවාද<br />ජය කනුවක් දකිනවා ද” (1)<br /><br /><br />(1) මේ ඡ්දය පරාක‍්‍රම කොඩිතුවක්කු කවියා ගේ <em>අකීකරු පුත‍්‍රයකගේ ලෝකය</em> නම් කාව්‍ය සංග‍්‍රහවෙන් උපුටා ගතිමි.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-8560995837662707756?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-69196934994862676822009-08-17T05:50:00.000-07:002009-08-17T05:54:25.977-07:00සඳ වෙරි වී පුර ගැබ මැද<br />අඩ සඳ ඇත අද මිදිලා<br />සඳ බිඳලයි නිසංසල ය<br />රැයක උරුම කියා ලොවට<br /><br />අවට අගල් පොරවාගෙන<br />ගණ තණ පත් ගොස් උරණ ව<br />නිහඬ බවේ යඥ දෙන<br />මැඩි හඬ කන් පුරවන සඳ<br /><br />රැ මැදියම නැත නින්දක<br />නිහඬව ඇත වැතිරී ලොව<br />නගරය මැද මුල් ඇද ගත්<br />පැරණි හෝටලෙන් ගලනා<br /><br />පා වී එන දුක් රාවය<br />නැවතී ඇත හදිසියේ ම<br />පුරාණ වූ තරු කැල අද<br />ගොළු කොට ඇත උන් පැහැසර<br /><br />කළු වී ගිය අහස් ගැබක<br />සුළං රැළි ද විවේක ගෙන<br />සැඟ වී ඇත කඳු අතරේ<br />ගල් ලෙන් තුළ<br /><br />නැවුම් තැන්නෙ තනිව<br />රැඳුණුපොප්ලර් ගස අද උරණ ව<br />දෑත් යොමා කළු අහසට<br />විරිය ගනියි මිදුණු සඳත් මුදා ගන්න [1]<br /><br /><br />[1] ස්පාඤ්ඤ ජාතික ෆෙඩරිකෝ ගාසියා ලෝර්කාගේ කවියක අනුවර්තනයකි.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-6919693499486267682?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-61330087820511389752009-08-17T05:43:00.000-07:002009-08-17T05:47:39.713-07:00රැවුම් ගෙරුම් ඇණවිලි හඬ<br />එයි දස අත ගෙයි මෙදිනේ<br />මා වට මහ පවුරු සැදෙයි<br />යදම් විලස සිරවෙන්නේ<br /><br />නිම නැති කව් පද හැම අද<br />අසරණ වී වැලපෙන්නේ<br />යදම් බැඳුම් ගලවා මා<br />කවි අතරෙහි සැඟවෙන්නේ<br /><br />සක්වල ඉම සොයා යන්න<br />මගක් සොයා ඇවිදින විට<br />ඇසෙයි යළිත් රැවුම් ගෙරුම්<br />පුරවා වා ගැබ සැනයෙන<br /><br /><em>"බැරිය ලියා කවි කිසි දින</em><br /><em>මිනිසෙකු සේ ලොව වෙසෙන්න</em><br /><em>ඔබ උමතුව ගොස් ඇති බව </em><br /><em>දැන ගත්තෙමි අද නිසැකව<br /></em><br /><em>විසඳන පැන වෙද මේ ලොව</em><br /><em>කවියකු අත ඇති පෑනෙන්</em><br /><em>ගෙදර අවුල් වී ඇත අද</em><br /><em>කවි කොලමය ගේ හැම තැන </em><br /><em></em><br /><em>නැත ෆිජ් එකෙ කිරි කඳුලක්</em><br /><em>කළ යුතු වැඩ ඇත අපමණ</em><br /><em>ලොකු දුවගේ මංගල්ලෙට</em><br /><em>කළ යුතු වැඩ සිදු වී නැත”<br /></em><br />ඇනවිලි හඬ පාවේ ලොව<br />යුග කෙළවර සැඩ නළ ලෙස<br />විසඳිය යුතු පැන ඇත මට<br />ඔබ ඒ ගැන කිව යුතු නැත<br /><br />මම කවියෙකි මේ දුරු රටදු<br />ක නරඹන හැම ලෝ සත<br />වෙදකම් මට කළ නොහැකි ය<br />කවි පද වෙයි මා ඔසු බල!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-6133008782051138975?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-4976501668896377102009-08-16T00:39:00.000-07:002009-08-16T06:06:00.351-07:00ඔබ ගොතන සොඳුරු පද<br />නොදැන සිටියෙමි සබඳ<br />මගේ රට ගම වෙතට<br />පැමිණි තුරු මෙදින ඔබ<br /><br />නිබඳ මා වෙසෙන‘මුත්<br />ලෝකයේ කවි අතර<br />කිම ද ඔබ මැවූ කවි<br />නොදැන සිටියේ මෙතෙක්?<br /><br />ඔබ ලියූ සොඳුරු කවි<br />නොදැන මා මෙදාතුරු<br />අන්ධයෙකු ලෙස කිම ද<br />විසූයේ දකුණු කුරු දිවයිනේ?<br /><br />වසර ගණනකට පසු<br />ඔබ ලියන කවි පෙලක<br />රිද්මය ද අසන්නට ලැබිණ මට<br />ඔබ කියූ කවි තුළින්<br /><br />කවි ලියා අප වෙසෙන බිම් අතර<br />පාලමක් බඳින්නට හැකි බව ද<br />කියයි ඔබ සදා සතුටක් මසිත<br /><br />අප ලියන කවි අතර<br />සදන රූපක අතර<br />මිනිස්කම රැඳෙන බව<br />කියයි ඔබ සදා සතුටක් මසිත<br /><br />අසයි ඔබ මා වෙසෙන ජය බිමේ<br />සුදුම සුදු කවි ගැන ද<br />හෙමි හෙමින් පිපී එන<br />කළු පාට කවි ගැන ද<br /><br />රැඳේ හද තුටු වළලු<br />මොහොතකට හෝ මෙදින<br />ඔබ අසන පැන අතර<br />සදා සතුටක් මසිත<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-497650166889637710?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-32545340489278057082009-08-16T00:05:00.000-07:002009-08-16T00:12:16.039-07:00සුදු මුහුණු කහ මුහුණු<br />මැද රැඳුණු ට‍්‍රෑම් බස්<br />මගේ ගම නොවන බව<br />කියයි මට උදේ සිට<br /><br />සීතලෙන් මිදෙන මඟ ට‍්‍රෑම් බස් උණුසුම් ය<br />සතුරු වූ නගරයක පාර මට අද හුරු ය<br />කරුණු මට කියා දෙන සතුරු වූ නගරයක<br />මහ වීදි දිගේ යන ට‍්‍රෑම් බස් මිතුරන් ය<br /><br />කතා බස් කොට ඇතත් අදට පෙර දුර සිට ද<br />මිතුරුකම් අවදි විය කෝපි උණුසුම් රසට<br />මිතුරු විය මේ නුවර ට‍්‍රෑම් බස් ලෙසින් අද<br />කරුණු මට කියා දෙන සතුරු වූ නගරයක<br /><br />සීතලට නිහඬ වන මේ නුවර බියකරු ය<br />සිතුණු දින අපමණ ය අද ට පෙර මට නිතර<br />මීට පෙර මෙහි වසන රුචි නො වී කිසි ම දින<br />ආ නමුත් නොයෙක් වර වසන්නට සුදු බියට<br /><br />මැකී යන අපේ රට මතක ගැන,<br />කතා කළ උණුසුමට නිදා සිටි මිතුරුකම්<br />අවදි විය කෝපි උණුසුම් සමග<br />කතා කෙරුවෙමු දිගට මැකී යන මතක ගැන<br />මහළු වන, බෙදී ගිය රටේ ජන කොටස් ගැන<br />හැකි වේ ද විසඳන්න විවිධ පැන දුරක සිට<br />ගොළු මුහුද මැද රැඳුණු අපේ රට දිළිඳුකම<br /><br />නොදෙඩු බස් අපමණ ය<br />මැකුණු සීතල ලෙසින<br />මකා සීතල පවුරු<br />නගියි උණුසුම් වළළු<br /><br />සොඳුරු වුව මේ නුවර<br />කෝපි උණුසුම් සමග<br />ගොළු මුහුද මැද රැඳුණු<br />අපේ රට දිළිඳුකම<br />හැකි වේ ද විසඳන්න<br />විවිධ පැන දුරක සිට<br />මිතුරු වූ සතුරු නගරයක<br />එතෙර හිඳ නුහුරු රට<br /><br />(2007)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-3254534048927805708?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-7301637233331307042009-08-16T00:01:00.000-07:002009-08-16T00:04:43.184-07:00ගොළු මුහුද අවදි වී<br />බිඳ දමා මුනි වත ද<br />ගරිල්ලා සෙබළෙකුව<br />රැගෙන අවි දළ රළ ද<br />පහර දෙයි ගම් දනව්<br />රූපවාහිනී නෙත් මත<br /><br />මතකයක් ගෙනෙයි දුක<br />මතක දිවයින ගැන ද<br />නෑ මිතුරු සියල්ල ම<br />ගැන කිසිම පුවත් නැත<br /><br />මතක දිවයිනට ගිය<br />බිරිය ගැන නැත පුවත්<br />දෝණියන් දෑ හඬයි<br />මවක් ගැන දවා සිත<br /><br />ගරිල්ලා සෙබළෙකුව<br />රැගෙන අවි දළ රළ ද<br />පහර දෙයි ගම් දනව්<br />රූපවාහිනිය මත<br /><br />මතකයක් නොවේ මෙය<br />හද දවන දුකක් මිස<br />අසරණින් අසරණ ව<br />සිටිය දින මා මෙතර<br /><br /><br />(2004 දෙසැම්බර් 26 දින)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-730163723333130704?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-64213652726050855972009-08-15T23:57:00.000-07:002009-08-16T00:01:01.455-07:00නිදි නැති රැය කඳුළු සලයි<br />වැටෙනා පිනි කැට මෙන් ලොව<br />අන්දමන්ද වූ මිනිසෙකු<br />දුක් වෙයි සිත තවා කැවෙන<br /><br />ඔරලෝසුවෙ කටු මොර දෙයි<br />අරුණලූ නැති ලකුණු කියන<br />මහ රැ යම හූ මිටි දෙයි<br />රකුසු බකුසු හඬ අරගෙන<br /><br />සිතුවිල්ලක් පාවී එයි<br />කුඩා වියේ බියක් රැගෙන<br />හඬා කියූ දුක් ළතැවිලි<br />ඇසූ මව ද නිදයි සොහොන<br /><br />වවුලකු තටු සළන හඬක්<br />ඇසේ ජනේලයෙන් එපිට<br />කළුවර කැටි පසු කර යයි<br />වියලි කඳුලූ නෙත රඳවන<br /><br />උණ ද වියරු වී සොලවයි<br />බිය වූ ගත සහ හදවත<br />ඉඟුරු කොත්තමල්ලි රස ද<br />සිහිනෙන් ලද ඔසුවක් විය<br /><br />හිතේ දුකට කියූ කවි ද<br />ගඟකට වැටි ඉනි පෙළ විය<br />අරුණලූ එනතුරු තනියම<br />සිටිය යුතුය කීකරු ලෙස<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-6421365272605085597?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-15922404594521708892009-08-15T23:52:00.000-07:002009-08-15T23:55:36.179-07:00නුඹ ගම් ගොසින් තිස් දවසක් පිරුණා ය<br />පෙර පිරි හඳත් අහසේ අද තනිවම ය<br />ළමා කටහඬක් නැති ගේ දුක්බර ය<br />තුන් වේලේ කෑමත් දැන් අමතක ය<br /><br />කිරිබත් සොයා එන කපුටන් අපමණ ය<br />බඩගිනි ගතින් උන් යන්නේ දුකින්ම ය<br />ළිපේ වලංවල දං කුඩ හඬාම ය<br />තේ බොන්නේ තනියම හිත හදාම ය<br /><br />රැයේ කළුවර ය තනිකම සිටින්නී<br />හිතේ දුක ය ඇස් කඳුළු ද රඳන්නී<br />ශ‍්‍රියා වාස නැත මූසල හඬන්නී<br />කවි සීපද මවා හිත දුක තවන්නී<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-1592240459452170889?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-28501318599254063692009-08-15T23:49:00.000-07:002009-08-15T23:51:03.289-07:00සිනහ මැරුණු අප නිවෙසේ<br />අඳුරු කැටිති වවුළු රැළකි<br /><br />සදා හරිත සිනා එළිය<br />වින්ටරයකි දිවි පුරවන<br /><br />අප නිවසේ එළිය මරණ<br />සිහිතල තනිකම සතුරෙකි<br /><br />රකුසු උවන් රැඳි මුහුණත්<br />නිවා දමයි හිරු එළිය ද<br /><br />ගෙයි ගැවසෙන රකුසු නියමු<br />සිය පවුල ද රකියි වියරු<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-2850131859925406369?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-39411627477333239732009-08-15T23:41:00.000-07:002009-08-15T23:44:22.739-07:00සිත බිය සදා ගෙට කළුවර එන බැවිනී<br />කුකබරු හඬයි අප මිදුලේ පරවේණී<br />මා යන ගමන අඟවයි ඒ උළලේණී<br />ඒ හඬ බිය සදයි සිත කළුවර බැවිනී<br /><br />සිහිතල නැගෙයි සදවා මිහිතල වියරූ<br />දරු දුක දැනෙයි දනවා හද දුක ගැඹුරූ<br />කළුවර නැගෙයි සදවා මා සිත වියරූ<br />කවි සිත මැරෙයි සදවා මා දිවි අඳුරූ<br /><br />සුදු කහවණු සොයා මෙහි ආ පවට පෙර<br />කටරොළු මල් පවා සුදු විය නැත තමර<br />සුදු තිසරුන් ද කළු විය නැත උන් අමර<br />ගොළු මුහුද ද බිඳී මුනිවත විය අවර<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-3941162747733323973?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-92035509197259494852009-08-15T23:20:00.000-07:002009-08-15T23:23:58.397-07:00ගලින් සැදූ පල්ලි සොඳුරු නින්ද නැතිව ලොව විමසයි<br />සීතල සළු වියැකී ගොස් අහස සොඳුරු කවියක් වෙයි<br />කාලය භාවනා කරයි නිහැඬියාව පියඹා එයි<br />ලොව බැති පිරි යතිවරයෙකි සාමය මා හද පැතිරෙයි<br /><br />පර්ත් නුවර දුහුවිලි නැති මේ නගරය ගමක් වැනි ය1<br />නාඳුනනා මිනිසුන් වුව මිතුරන් වෙයි මහ අරුමය<br />කරුණා ගුණ පිරි යතිවරු වැනි පූජක රැඳි නුවර ය<br />සිත නිකසල වෙයි නිරතුරු හදවත තැවරෙයි සාමය<br /><br />ගොළු මුහුදෙන් එතෙර රැඳුණු මා වෙසෙනා නිවස දුරය<br />එහෙත් තවත් නිවසක් වෙයි පල්ලි අසල කුඩා කුටිය<br />දුක දැවටී හඬනා සිත සමනය වන ලකුණු ඇතිය<br /><br />මුනිවරයෙකු ලෙස මා සිත පළිඟු මිණක් වෙයි අරුමය<br />රටක් නොමැති මිනිසකු හට ගමක් සදයි මේ නගරය<br />නැති වූ සම්පත් හදමින් මන පිනවයි මේ නගරය<br />තනි වූ සිත තවා නිබඳ නැති වූ බස් සැදු නගරය<br />සදා යළිත් මිය ගිය කවි මතු කරවයි කුළුණු ගුණ ය<br /><br /><br /><br />(1) නිව් නෝසියාව - පර්ත් නුවරින් කිලෝ මීටර 132 උතුරෙන් පිහිටා ඇති නිව් නෝසියාව, 1846 දී ස්පාඤ්ඤයේ සිට පැමිණි බෙනඩික්ටීන් නිකායට අයත් පූජකවරුන් දෙදෙනකු විසින් ආරම්භ කළ කුඩා පූජා නගරයකි. එහි දැනට පදිංචි පූජකවරුන් වරුන් අරඹා ඇති අධ්‍යාපන නිකේතනය හා අදාළ කටයුතු නිසා දැන් නිව් නෝසියාව සංචාරක නගරයක් ලෙස ද ප‍්‍රසිද්ධ ය.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-9203550919725949485?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-61548606693277449832009-08-15T22:50:00.000-07:002009-08-15T22:54:55.255-07:00ගිම්හාන රළු දවස් ඉපිද ඇත<br />කරුමයක් සේ පැරණි<br />මා පෙළන රළු දවස්<br />නොවේ කීකරු වන්නෙ<br />සිහිල් පංකාවකින්<br /><br />දැවෙන විට මුළු ලොවම<br />වායු සමනය පවා<br />කතර වට වැස්සක් ය<br />මුළු ලොවම දැවෙන කල<br />සැඟව ඉන්නට පවා<br />සොඳුරු පියසක් ද නැත<br /><br />සැඟව ඉන්නට පවා නැත<br />නැත සරණ මා අවට<br />දැවෙන විට මුළු ලොවම<br />සිත දුවයි ගම ළිඳට<br />කුඹුක් ගහ යට රැඳුණු<br /><br />නාන ළිඳ සිසිල් දිය<br />ගෙනෙන්නට තැත් කරමි<br />සිසිල් දිය මට උරුම<br />එතෙර කොට ගොළු මුහුද<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-6154860669327744983?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-18742880114676793832009-08-15T22:46:00.000-07:002009-08-15T22:49:03.832-07:00වසන්තය පැමිණ ඇත<br />සුපිපි තුරු ලතා පිපි<br />සොඳුරු නිම්නයකි මෙය<br />මගේ ගම අසල රැඳි<br /><br />සොඳුරු පින්තූර ලෙස<br />මතක දිවයින රැඳුණු<br />මිතුරන්ට යවන්නට<br />සොඳුරු නිම්නයකි මෙය<br /><br />නැගෙයි පැනයක් මසිත<br />මා දකින පෙදෙස ගැන:<br />සොරා ගත් බිමක් නොව<br />ආදි වාසින්ට හිමි!<br /><br />ඈත කඳු වැටියක් ය<br />රැඳුණු වන මල් සොඳුරු<br />අපි සොයමු මග දෙපස පිපී ඇති<br />සුදුම සුදු මං ලකුණු<br /><br />සුපිපි තුරු ලතා පිපි<br />සොඳුරු නිම්නයකි මෙය<br />වසන්තේ නෙත ගැටෙන<br />මගේ ගම අසල රැඳි<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-1874288011467679383?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-27430226867114810172009-08-14T23:10:00.000-07:002009-08-14T23:14:24.694-07:00වින්ටරය ගලා යයි<br />ස්පි‍්‍රං ඇවිත් මල් මවයි<br />හිරු එළිය ඔමරි පා<br />ම වෙත විදහයි දසුන<br /><br />පොළෝ තල අවදි වෙයි<br />හිරු එළිය පිපෙන විට<br />තුරුණු විය සිහි කරන<br />මල් පිපේ මග දෙපස<br /><br />ස්පි‍්‍රං මල් ද අවදි වී<br />මේ පෙදෙස වසන කල<br />මම සොයමි මට හුරු වු<br />මල් සුවඳ ළඟක නැති<br /><br />උදේ රැය රහසින් ම<br />ගොළු මුහුද කැටුව එන<br />මට හුරු වු මල් සුවඳ<br />අතර මැද මම දකිමි<br /><br />වසන්තේ මල් කැකුළු<br />මගේ ගම වට මැවෙන<br />සදා මළ මතක රැස<br />රඳා මා සිත නිබඳ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-2743022686711481017?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-83798883210560579792009-08-14T23:01:00.000-07:002009-08-14T23:09:39.541-07:00<strong><em>වසන්තය</em></strong><br /><br />හිරු තරුණ සෙබලෙක් ය<br />මිදුණු දින ගලා යයි<br />මැකුණු ලෙස තුරුණු විය<br />මල් පොකුරු ඔමරි පා<br />සුවඳ දෙයි සිනා සී<br /><br />ලකුණු නැත මල් සුවඳ<br />වෙනස් වන බව මෙවර<br />ලොව ද ගැබ්බරය අද<br />ඇතැම් මල් සුවඳ දෙයි<br />තවත් මල් නිහඬ වෙයි<br /><br />මහළු වූ ඔබේ පෙම<br />නිහඬ වූ ගීයක් ය<br />එහෙත් තව මල් පිපේ<br />ලොව විරල ගීයක් ය<br /><br /><strong><em>ගිම්හානය </em></strong><br />ලොව හඬයි ගිනි වැදී<br />පුපුරවා නිම් වළලූ<br />සොයන්නට මතක මග<br />නුහුරු මාවතක<br /><br />එළඹ ඇත උණුසුම ද<br />උරණ වී ලොව සමඟ<br />සොයන්නට මැරුණු පෙම<br />නගා දහ දිය ලොවට<br /><br />වැසී ඇත ලොව මෙදින<br />ගිම්හාන උණුසුමෙන්<br />කරුමයක් ලෙස සසර<br /><br /><strong><em>සරත් සමය</em></strong><br /><br />අප යනෙන මාවත් ද වැසී ඇත<br />බිම වැටුණු පත්වලින්<br />ඇදී යයි මාවතේ<br />වැටුණු තුරු පත් රැස ද<br /><br />අපේ ජීවිත ලෙසින හඬාගෙන<br />මැරුණු සෙනෙහසක් ලෙස<br />දළු ලා ද කොළ රහිත<br />රුක් ලතා මතු දිනක<br /><br /><strong><em>වින්ටරය</em></strong><br /><br />වින්ටරය පා තබයි<br />පැරණි සතුරෙකු විලස<br />මගේ ගම වට බැඳෙයි<br />රළු සීත කඳු වළළු<br /><br />ඇදී එන තුනි වැස්ස<br />අසනි වැසි ලෙස වැටේ<br />සදා ලොව රැළි සීත<br /> <br />අඳුරු සීතල සුළඟ<br />හිර කරයි පෙනහළු ද<br />ඔක්සිජන් නළ නැතුව<br />මැරෙන රෝගියෙකි මෙලොව<br /><br />අඳුරු ගොංමං දවස් පාව එයි<br />වින්ටරය බදාගෙන<br />කෙළවරක් නැත මෙදින<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-8379888321056057979?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-48125496031291269012009-08-14T22:58:00.000-07:002009-08-14T22:59:46.073-07:00රජ උයනෙ ගසක් යට<br />ඔහු ලියයි කවි සොඳින<br />නුහුරු බසකින් නිබඳ<br />යවන්නට එතෙර සඟරාවකට<br />ලබන්නට කිතු ගොස් ද<br />නොලද ඔහු නිජ බිමෙන්<br /><br />රජ උයනෙ ගසක් යට<br />ඔහු ලියයි කවි සොඳින<br />නුහුරු බසකින් නිබඳ<br />වල දමයි මව් බසක්<br />විසි කරයි උරුමයක්<br />දෙදහසක් වසරක කවියක රිද්මය<br /><br />මරා දැමුව ද උරුම වූ බස<br />ඇසෙයි හද බස නිදා ගත් සඳ<br />රැගෙන විසිතුරු සොඳුරු උපමා<br />උරුමයක් තුළ රිද්ම කැඳවා<br />සුවාසූ දහ විරිත් රඳවා<br />සිහිනයක් තුළ මතක රඳවා<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-4812549603129126901?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-4324419309218428322009-08-14T22:48:00.000-07:002009-08-14T22:57:12.078-07:00තිසර නදිය හූ මිටි දෙයි<br />වින්ටරයත් නිදා ගනියි<br />තනිකම දිව එයි හනිකට<br />ගඟ මැද තනි රැළ විලසට<br /><br />රැ යාමෙට පෑයූ සඳ<br />ගං දිය මැද මැරුණු දිනක<br />මම හොරෙන් ම ගියෙමි එතර<br />පැදුරටවත් බසක් නොදොඩ<br />පැරණි හීන ඇහිඳ ගන්න<br /><br />මගෙ මතක දිවයින වෙත<br />මා දත් ලෝකය පිපිලා<br />කැන්ගරු පෝ මල් වාගේ<br />කැන්ගරුවන් සැඟවී යයි<br />බඩ වැටියේ පඳුරු අතර<br /><br />මිතුරන් දිව එයි සතුටින්<br />පන්දු ගසන්නට පෙර ලෙස<br />වත්ත පහළ ගස් මුදුනේ<br />කජු පුහුලන් පිපී තිබේ<br />නගිමි වහා ගස් මුදුනට<br />රතු පුහුලන් කඩා ගන්න<br /><br />කොරවක්කෝ නිදා වැටෙති<br />බෝවිටියා පඳුරු අතර<br />පොකුණේ පිපි මානෙල් මල්<br />කෝළ වතින් ම දෙස බලයි<br /><br />නවයුගයේ පළ වී ඇත<br />මගේ ළමා කවියක් අද<br />මඩොල් දුවෙ ජින්නාගෙන්<br />ලිපියක් ඇත මේසය උඩ<br />අම්මා ගේ බත් පරිප්පු<br />මේසය මත සුවඳ රැළිය<br />තාත්ත අද ගෙදර ඇවිත්<br />වේලපහින් නින්දට ගොස්<br /><br />කජු පුහුලන් ගෙඩි සඟවා<br />ඇඳ පාමුල පෙට්ටගමේ<br />හනිකට දුව ගොස් මේසෙට<br />බත් කන්නට සැරසෙන විට<br />ටාසන් දිව එයි හනිකට<br />වල් බල්ලෙකු තබා පිටත<br /><br />පොත් මිටියත් ගෙන හනිකට<br />අක්කා යයි කාමරයට<br />මල්ලී කිරි දත් පාමින්<br />ටිකිරි සිනා නගයි මවෙත<br />සොයුරු හදක සෙනෙහ රඳා<br />ගනිමි ඔහු ද මගේ අතට<br /><br />මුළු ලෝකය සතුටු සිතින්<br />මා වට කොට උදම් අනයි<br />මහඟු රුවන් පුත් රුවනක්<br />කියා උතුම් බස් පවසයි<br /><br />දුගී මගී යාචක දන එළවා ඇත මගේ රටින්<br />සාමය රජ වී ඇත රට සොරකම් මැරකම් වියැකී<br />උතුරේ දන දකුණට විත් දකුණේ දන උතුරට ගොස්<br />දෙමළ අයෙක් යති කැළණිය මම යමි ඔහු කෝවිල වෙත<br /><br />ලෝකය අද තනි යායකි<br />රජ වෙන්නට හැකිය මට ද<br />කිරුළු පැළඳ මගේ ලොවේ<br />රජ වෙන්නට සදනා කළ<br /><br />වැටුනෙමි පැදුරෙන් බිමටත්<br />මුහුද එතර නුහුරු රටක!<br />වින්ටරය ද නින්දට ගොස්<br />තිසර නදිය හූ මිටි දෙයි<br /><br />වින්ටර සීතල අවදිව<br />වියරු සිනා පාමින් මට<br />උදුරා අත කජු පුහුලන්<br />දිව යයි හනිකට අඳුරට<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-432441930921842832?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-37171753554294713932009-08-14T22:41:00.000-07:002009-08-14T22:45:40.705-07:00දැවෙන බටහිර අහසෙ මැකෙන දේදුන්න දැක<br />මහළු වී මැරෙන හිරු ගොළු මුහුදෙ ගිලී යයි<br />දැවෙන බටහිර අහසෙ පැරණි නිම් වලල්ලක්<br />සිප ගනී මැකී යන අඳුරු වූ දේදුන්න<br /><br />මුහුදු රැළි රැගෙන එයි පැරණි මතක ද සිතක<br />වෙරළ ඉම මත වැටී මැකෙන සුදු පෙණ අතර<br /><br />මුහුදු රැළි රැගෙන එන සුදු පැහැති පෙණ කැටිති<br />වෙරළ ඉවුරත අඳියි මැකී ගිය පෙම් පුවත<br /><br />පැරණි සෙනෙහස ගෙනෙන මුහුද උරණ ව බලයි<br />මතකයේ මැකී යනඅමුත්තකු ලෙස මදෙස<br /><br />ගොළු මුහුදෙ සිහින් හඬ සෙමින් පවසයි රහස<br />ඈත සිට හමා එන මැකුණු දරු නැලවිල්ල ගැන<br /><br />නැත ලියන්නට හසුන් කවි පොතක පිටු අතර<br />නැත ලියන්නට හදක් මැරුණු පෙම් පොකුරු ගැන<br />නැත ලියන්නට සිතක් මැරුණු සෙනෙහසක් ගැන<br />කාලයේ මාවතේ මැකී ගිය පුවත් මැද<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-3717175355429471393?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-47464083066908028322009-08-14T22:39:00.000-07:002009-08-14T22:41:01.455-07:00මැකෙන මතක හැම අපමණ තැවුලිය<br />නොකළ මෙහෙවර ද නෙත් අග කඳුළු ය<br />බිඳුණු මතක ඇති ගමනක උරුමය<br />ඉදිරි ගමන් පෙත නෙක මෙහෙවරකි ය<br /><br />ඇසුණු ළමා හඬ මතක හඬක් වී<br />සිත සැනසූ බස් මතක මඟක් වෙත<br />පැරණි මතක වැල් රැගෙන පියාපත්<br />පළා ගොසින් ඇත ඈත සිතිජයට<br /><br />කාලයෙ බියපත් වියරු සුළං රැළි<br />මා වට ගැවසෙයි කුනාටුවක් ලෙස<br />සීනු හඬක් පැතිරෙත මා දස අත<br />නිම කළ යුතු හැම මෙහෙවර කියමින<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-4746408306690802832?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-43027234029678038162009-08-14T22:36:00.000-07:002009-08-14T22:38:03.293-07:00නොදෙඩූ බසකි මහ තනිකම හද සසල<br />තනිකම හැඬූ විට ගොළු කොට හද ගඟුල<br />පෙර දින ලියූ මුත් පෙම් කවි සිත වපුල<br />නොලියූ කවිය නෙත් අග රැඳි දුක් කඳුල<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-4302723402967803816?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-83505464635602738822009-08-14T22:26:00.000-07:002009-08-14T22:35:09.071-07:00කවියකු හෝ ලේඛකයකු සිය නිර්මාණ කාර්යය හමාර කොට ඒවා පාඨකයන්ට ඉදිරිපත් කළ පසු, යළි තමා ලියූ දේ ගැන ලිවීම නොකළ යුත්තක් බව මම දනිමි. මේ සටහන මා ලියා හමාර කළ කවි පිළිබඳ ව නොව, ඒ කවිවලින් බොහොමයකට පසුතලය වූ මතකය පිළිබඳව මගේ අදහස් කිහිපයක් සටහන් කරන්නට ගන්නා වෑයමක් පමණි.<br /><br />ඡයාරූප ශිල්පයකු ආලෝකය සිය මාධ්‍යය කොට තමා වටා ඇති ලෝකය ප‍්‍රතිනිර්මාණය කරයි. එහෙත් කවියෙකුට භාවිතා කළ හැක්කේ තමා සොයා ගන්නා වචන ඇසුරෙන් ඔහු හෝ ඇය දකින නැති නම් අවලෝකනය කරන ලොව පාඨකයන්ට ඉදිරිපත් කිරීම යි. ජීවිතයේ සැඳෑ සමයට එළඹ ඇති මා, මේ කාර්යයේ නියැළෙන විට මා දකින්නේ පසු ගිය කාලය පුරා මා ඉතා වේගයෙන් පසු කර ආ ගමන් මඟක රැඳි මැකී යන මං සළකුණු ලෙස ය. ඒ මග සලකුණු ඉතා වේගයෙන් මතකයෙන් ගිලිහෙමින් පවතී.<br /><br />මගේ මතකය සේ ම, මා දන්නා හඳුනන මිතුරු මිතුරියන් ද නොකියා ම සමු ගන්නා විට මේ මතක ගමන ආවර්ජනය කිරීමේ වැදගත්කම වඩාත් ම පසක් වෙයි. එසේ ම ඉතිරි වී ඇති සැඳෑ සමයේ මතකයන් ලියා තැබීම ද මතක මාවත සොයා යන්නා සේ ම වැදගත් වෙතියි මට සිතේ. මේ කාර්යයේ වැදගත් මට පළමුවෙන් ම අවබෝධ වූයේ මතකයත් සමරණයත් තේමාව කරගත් විමල් දිසානායක කවියා ගේ නාගල කන්ද කාව්‍ය සංග‍්‍රහය කිය වූ පසු ය. දෙවැන්න මෑතක දී මිය ගිය හිතවත් පද්මාල් ද සිල්වා මිතුරා සමග නිම නො වූ මතකය පිළිබඳ ව කළ සංවාදයකි.<br /><br />මා වටා රැඳී පවතින ලෝකය මෙන් ම, මගේ මතක මාවතේ ඇඳී තිබෙන බොහෝ දේ ද වියකෙන බව මට අවබෝධ වුයේ බොහෝ කලකට පෙර දී ය.<br /><br />ජීවිතයේ අභියෝග නොපිළිගන්නා තුරුණු වියේ දී මෙන් නොව මැදියම් විය බොහෝ විට රැගෙන එන්නේ ජීවිතය පිළිබඳ කම්පිත පණිවිඩයන් ය. ජීවිතය යනු මනා සේ සකස් කළ සැලසුමකට අනුව කි‍්‍රයාත්මක කළ හැකි ව්‍යාපෘතියක් නොව, කිසිවෙකුට සිය සිතැඟි අනුව පාලනය කළ නොහැකි කි‍්‍රයාවලි රාශියකින් සමන්විත ප‍්‍රවාහයකි. තුරුණු වියේ දී අප පැතූ පැතුම් ඉටු නොවන බවත්, ජීවිතය කිසි ම රටාවකට අනුව සකස් කර ගත හැකි සිත්තමක් නොවන බවත් සාක්ෂාත් කර ගන්නා විට බියක් මෙන් ම කම්පනයක් ද ගොඩ නැගෙන්නට පටන් ගනී. කොතරම් හෝ පෝෂ්‍යදායක ආහාර අනුභය කොට මනා සෞඛ්‍යයෙන් ජීවත් වුව ද රෝග ව්‍යාධීන් මෙන් ම මහළු වියත්, අවසානයේ දී දවස නිමා වී ඉර බසින්නාසේ, මරණය එළඹෙන බව අවබෝධ වන විට පෘථග්ජන අප එබඳු යථාර්ථයන්ට විවිධාකරයෙන් ප‍්‍රතිචාර දක්වන්නට පටන් ගනී.<br /><br />ජීවිතය මට ඉදිරිපත් කර ඇති යථාර්ථයන්ට මා පළමුවෙන් ප‍්‍රතිචාර දක්වන්නට පටන් ගත්තේ මා මෙතෙක් ගෙවා ඇති කාලය මෙන් ම කළ නොහැකි වූ ඉමහත් වූ මෙහෙවර ගැන ද අවලෝකනය කොට ඉතිරි වී ඇති කාලයට අනුව නව ජීවිත ව්‍යාපෘතියක් සකස් කිරීමට උත්සාහ කිරීම ය. එය ද නිෂ්ඵල ව්‍යායාමයක් බව ද අවබෝධ වූ පසු යම් තරමින් හෝ කාලයක් ඉතිරි වී ඇත්නම් ගෙවෙමින් යන කාලයට සාප කරනු වෙනුවට ජීවිතය පිළිබඳව ආවර්ජනය කිරීම මැනවයි මට සිතිණ.<br /><br />මගේ ජීවිත මතක මාවතට පිවිසීමට මා දැරූ වෑයම, මගේ ජීවිතාවර්ජනය කි‍්‍රයාවලිවලියේ කොටසක අතුරු පලයක් ලෙස මම දකිමි. ඇතැම් ලේඛකයෝ සිය ජීවිත කථාව ලියා තබමින් මේ කාර්යට එළඹෙති.<br /><br />මා දන්නා ඇතමෙක් බාල වියේ දී තමාට හිමි නො වූ කෙළි බඩුවලට ආදේශ කරමින් මහා වියදමක් දරා අලංකාර රථ වාහන මිළ දී ගනිති. ඇතම් අයෙකූ තමන් සේ ම මහළු වියට පත් වූ තම අඹුව සරණයෙන් ඉවත් කොට, තිඹිරි තන සහිත යුවතියක සමග ඉතා සතුටින් දිවි ගෙවන්නට සිතා යළිත් නව දිවියක් පටන් ගනී.<br /><br />ඉතා දුක් මහන්සි වී, උගත් දරු මල්ලන් තැනූ මගේ පැරණි මිතුරකු මතු දිනයක දී මොංගෝලියාවට ගොස් විශ‍්‍රාම ගන්නා බව මට ලංකාවේ සිය ලියා දැන් වූයේ ය. එහෙත් ඊට බලපාන ප‍්‍රධාන ගැටළුව අවශ්‍ය විදේශ විනිමය බව සඳහන් කිරීමට ද ඔහු අමතක නොකළේ ය. තිසර නදියෙන් ආරම්භ කොට ලංකාවේ නගරයකට කුකබරුවකු ගෙන යන සංදේශයක් ලිවීම සිය ජීවිතයේ පරමාදර්ශයක් බව වසර විස්සකට පෙර මට පැවසූ, සාහිත්‍යය පිළිබඳ ව ඉතා දුර්ලභ කුසලතා ඇති මගේ තවත් හොඳ මිතුරකු මේ වනතුරු එකම අකුරක් හෝ ලියා පළ කොට නැත.<br /><br />මා මේ උදාහරණ ගෙන හැර දක්වන්නේ විවිධ පුද්ගලයන් විවිධාකාරයෙන් සිය ජීවිත ගත කළ යුතු අන්දම ගැන සිතනාකාරයත් ඊට ප‍්‍රතිචාර දක්වන ආකාරයත් අවධාරණය කරනු පිණිස ය.<br /><br />මේ කාව්‍ය සංග‍්‍රහය මගේ ජීවිතය ගැනත් ඒ හා බැඳුණු ඇතැම්, එහෙත් වියැකෙන මතක පිළිබඳවත් මා දක්වන එක් ප‍්‍රතිචාරයක් පමණි.<br /><br />සුනිල් ගෝවින්නගේ<br />ජුන්ඩලප්, බටහිර ඔස්ටේ‍්‍රලියාව<br /><br />2008 දෙසැම්බර<br /><br />ඊ මේල්: <a href="mailto:sunil.govinnage@gmail.com">sunil.govinnage@gmail.com</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-8350546463560273882?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3604121987866470574.post-8614536713745597302009-08-14T21:51:00.000-07:002009-08-14T21:55:48.855-07:00මා අත රැඳි සිහින් කවි ද යන විට සුළඟට බිය වී<br />මගේ මනස කෙමෙන් දැවෙයි මතක දවා පැරණි සිතක<br />මගේ නිවස අඬයි බිය ව ඉකි බිඳමින් පැමිණිළි කොට<br />මගේ මනස දිව යන විට සොයා මතක පැරණි ලොවක<br /><br />මා ද බිය ව අඳුර සමග ඉකි බිඳමින් අඬනා විට<br />අරගෙන යයි පැරණි මතක මගේ මතක දිවයින වෙත<br />අපේ මතක ඉතිරි වෙතියි කියා ලබන සැනසුම කිම?<br />එක් දිනයක මතක මඟ ද ඉගිලෙනු ඇත කාලය මෙන!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3604121987866470574-861453671374559730?l=govinnage.blogspot.com' alt='' /></div>Sunil Govinnagehttp://www.blogger.com/profile/00252071235255516724noreply@blogger.com0